Naloty na Wyspy Marshalla i Gilberta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Naloty na Wyspy Marshalla i Gilberta
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku
Yorktown aircraft over Makin.jpg
Amerykańskie bombowce nurkujące SBD Dauntless nad wyspą Makin
Czas 1 lutego 1942
Miejsce Wyspy Marshalla i Gilberta
Terytorium Mikronezja
Wynik zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
ograniczone straty zadane siłom japońskim
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone  Japonia
Dowódcy
Stany Zjednoczone William Halsey
Stany Zjednoczone Frank Jack Fletcher
Japonia Shigeyoshi Inoue
Japonia Eiji Gotō
Siły
2 lotniskowce
133 samoloty
51 samolotów
Straty
1 krążownik uszkodzony
14 samolotów zniszczonych
3 pomocnicze okręty zatopione
1 stawiacz min
1 lekki krążownik
4 transportowce
2 pomocnicze okręty uszkodzone
18 samolotów zniszczonych
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kampania na Wyspach Gilberta i Marshalla

Wyspy Marshalla i GilbertaMakinWyspy GilbertaWyspy MarshallaTruk

Naloty na Wyspy Marshalla i Gilberta – taktyczna ofensywa powietrzna połączona z atakiem artylerii morskiej przeprowadzona przez lotniskowce US Navy wsparte innymi okrętami wojennymi w dniu 1 lutego 1942 roku. Celem tych ataków były garnizony Cesarskiej Marynarki Wojennej zlokalizowane na Wyspach Marshalla i Gilberta. Garnizonami japońskimi dowodził wiceadm. Shigeyoshi Inoue, który był jednocześnie dowódcą 4. Floty Japońskiej. Lotnictwo na wyspach należało do 24. Flotylli Powietrznej Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej pod dowództwem kontradmirała Eiji Gotō. Siły amerykańskie znajdowały się pod ogólnym dowództwem kontradmirała Williama Halseya.

Naloty[edytuj | edytuj kod]

Naloty zostały przeprowadzone przed dwie oddzielne grupy lotniskowców. Samoloty z Task Force 17, którym dowodził kontradmirał Frank Jack Fletcher, stacjonujące na lotniskowcu USS "Yorktown" zaatakowały wyspy Jaluit, Mili i Makin. Samoloty z USS "Yorktown" wyrządziły umiarkowane zniszczenia na japońskich instalacjach morskich na wyspach i zniszczyły trzy samoloty. Zniszczono siedem samolotów z lotniskowca "Yorktown" oraz wodnosamolot zwiadowczy z jednego z krążowników Task Force 17.

Samoloty z Task Force 8, dowodzone przez Halseya i stacjonujące na lotniskowcu USS "Enterprise", zaatakowały Kwajalein, Wotje i Taroa. W tym samym czasie krążowniki i niszczyciele zbombardowały Wotje i Taroa. Naloty spowodowały lekkie do średnich uszkodzeń garnizonów morskich na tych trzech wyspach, zatopiły trzy małe okręty wojenne, uszkodziły w średnim stopniu inne, w tym lekki krążownik "Katori" oraz zniszczyły 15 samolotów. Krążownik USS "Chester" został trafiony i lekko uszkodzony przez japońską bombę lotniczą, a sześć samolotów z USS "Enterprise" zostało straconych. Task Force 8 i 17 wycofały się natychmiast z rejonu po wykonaniu nalotów.

Po bitwie i znaczenie bitwy[edytuj | edytuj kod]

Naloty miały na dłuższą metę niewielkie znaczenie strategicznie. Japońska Cesarska Marynarka Wojenna na krótko wysłała w ten rejon dwa lotniskowce, które miały ścigać Task Force 16 i 17, ale szybko zrezygnowano z pościgu i lotniskowce dalej zajęły się wsparciem odbywających się wtedy skutecznych podbojów Filipin i Holenderskich Indii Wschodnich. Trzeba jednak dodać, że naloty podniosły nieco morale amerykańskiej marynarki i tym samym wzmocniły nieco jej wizerunek w oczach opinii publicznej, która wciąż nie mogła się otrząsnąć po Pearl Harbor i utracie wyspy Wake. Naloty te miały także znaczenie jeśli chodzi o zbieranie doświadczeń, które przydały się w późniejszych walkach przeciwko Japończykom[1]. Co się tyczy samych Japończyków to widocznie nie zdawali sobie oni sprawy z tego, że koncepcja obrony przy użyciu rozproszonych garnizonów miała poważne wady, a to dlatego, że garnizony były zbyt oddalone od siebie i tym samym nie mogły sobie przyjść nawzajem ze skuteczną pomocą. Naloty wraz nalotem Doolittle'a w kwietniu 1942 roku pomogły przekonać dowódcę Floty Połączonej Isoroku Yamamoto, że istnieje pilna potrzeba wciągnięcia amerykańskich lotniskowców do bitwy tak szybko jak to jest tylko możliwe w celu zniszczenia ich. Plan Yamamoto miał swoje konsekwencje w czasie bitwy o Midway.

Przypisy

  1. Jonathan Parshall: Shattered Sword: The Untold Story of the Battle of Midway. Anthony Tully. Dulles, Wirginia: Potomac Books, 2005, s. 42. ISBN 1-57488-923-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Cressman: That Gallant Ship U.S.S. Yorktown (CV-5). Missoula, Montana, U.S.A.: Pictorial Histories Publishing Company, 2000. ISBN 0-933126-57-3.
  • John B. Lundstrom: The First Team: Pacific Naval Air Combat from Pearl Harbor to Midway. Annapolis, Maryland, U.S.A.: Naval Institute Press, 2005. ISBN 159114471X.
  • John B. Lundstrom: Black Shoe Carrier Admiral: Frank Jack Fletcher at Coral Seas, Midway & Guadalcanal. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 2006. ISBN 1-59114-475-2.
  • Samuel Eliot Morison: The Rising Sun in the Pacific 1931 - April 1942, vol. 3 of History of United States Naval Operations in World War II. Castle Books, 1958. ISBN 0785813047.
  • Edward P. Stafford: The Big E: The Story of the USS Enterprise. Paul Stillwell (wstęp). Naval Institute Press, 2002. ISBN 1-55750-998-0.
  • H. P. Willmott: Empires in the Balance: Japanese and Allied Pacific Strategies to April 1942. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1982. ISBN 0-87021-535-3.
  • H. P. Willmott: The Barrier and the Javelin: Japanese and Allied Pacific Strategies February to June 1942. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1983. ISBN 0-87021-535-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]