Namie Amuro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Namie Amuro
安室奈美恵
Namie Amuro MAA.JPG
Namie Amuro na czerwonym dywanie MTV Bangkok, Tailandia
Imię i nazwisko Namie Maruyama
Pseudonim Queen of Hip-Pop,
Queen of J-pop
Data i miejsce urodzenia 20 września 1977
Naha,Okinawa, Japonia
Pochodzenie  Japonia
Gatunek J-pop,
Pop,
R&B,
Hip-Pop
Zawód Piosenkarka,
Aktorka,
Producent muzyczny
Aktywność 1992-nadal
Wytwórnia płytowa EMI Music Japan,
avex trax
Powiązania Super Monkey's
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Namie Amuro (jap. 安室奈美恵 Amuro Namie?, ur. 20 września 1977)japońska gwiazda muzyki pop z Okinawy. Jest jedną z najpopularniejszych piosenkarek w Japonii z 29 mln sprzedanych płyt. Namie Amuro debiutowała w zespole Super Monkey's. W 1996 r. rozpoczęła karierę jako solowa piosenkarka. Przez prasę japońską Amuro nazywana jest Queen of J-pop (Królowa J-popu)[1].

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Namie Amuro urodziła się w Naha, Okinawa, Japonia. Gdy była mała jej rodzice rozwiedli się. Namie jest ostatnim dzieckiem sprzed rozwodu rodziców. W wieku 12 lat Amuro została dostrzeżona przez Masayuki Makino – dyrektora Okinawa Actors' School. Jej dziecięcym marzeniem było zostanie stewardesą, jednak rozpoczęła karierę muzyczną[2]. Gdy miała 14 lat trafiła do zespołu Super Monkey's wraz z Minako Ameku, Nanako Takushi, Hisako Arakaki i Anna Makino. 15 września 1992 wytwórnia EMI Music Japan wydała debiutancki singel grupy – Koi no Cute Beat / Mister USA (przez pięć tygodni trwania rankingu Oricon sprzedano 36 610 kopii płyty). Rok po wydaniu singla Namie Amuro wraz z zespołem przeniosła się do Tokio.

Sweet 19 Blues i Concentration 20 (1995-1997)[edytuj | edytuj kod]

Namie Amuro wydała swój pierwszy singel Body Feels Exit w tym samym miesiącu, w którym opuściła wytwórnię EMI Music Japan. Przy powstawaniu płyty po raz pierwszy współpracowała z producentem Tetsuya Komuro. Komuro poznał Namie Amuro w 1993 po obejrzeniu reklamy jej grupy muzycznej. Drugi singel pod kierunkiem Komuro w avex trax ukazał się w dwa miesiące później, 4 grudnia 1995. Chase the Chance był ostatnim singlem przed przeformowaniem jej byłego zespołu Super Monkey's i zarazem pierwszym z milionową sprzedażą.

Pod koniec 1995 Amuro zdobyła nagrodę Golden Arrow Award 1995 (Złotą Strzałę). Po sukcesie Chase the Chance Amuro wydała single Don't Wanna Cry i You're My Sunshine, które znalazły się na 1. miejscu w Oriconie oraz przekroczyły milion sprzedanych egzemplarzy.

22 lipca 1996 Namie wydała swój debiutancki album w wytwórni avex traxSweet 19 Blues. Album znajdował się na pierwszych miejscach w rankingach i został wykorzystany w dwóch wielkoekranowych filmach. Sprzedaż wyniosła ponad 3 mln egzemplarzy. W końcu 1996 Namie została nominowana i zdobyła nagrodę Grand Prix Award (równoważna z nagrodą Grammy's Best Song Award) za piosenkę Don't wanna cry. Namie Amuro jest najmłodszą zdobywczynią tej nagrody.

Następnym singlem artystki był Can You Celebrate? , który jest najlepiej sprzedającym się singlem solowej artystki w historii japońskiej muzyki, z 2,3 mln kopii. W maju 1997 wydano singel How to Be a Girl oraz w lipcu album Concentration 20. Wszystkie single z Concentration 20 znajdowały się na pierwszych miejscach list i w rankingów. 3 sierpnia 1997 Amuro osiągnęła w Japonii sprzedaż w wysokości 20 mln kopii. Singel Dreaming I was Dreaming był ostatnim przed ciążą i ślubem Namie Amuro z wokalistą grupy TRF (Tetsuya Komuro Rave Factory) – Masaharu Maruyama, znanego także jako Sam. Po występie na Kōhaku Uta Gassen Amuro zniknęła na rok ze sceny muzycznej.

Genius 2000 i Break the Rules (1998-2001)[edytuj | edytuj kod]

W 1998, po urodzeniu syna o imieniu Haruto, Amuro wróciła do show biznesu, wydając singel I Have Never Seen. 17 marca 1999 wypuściła kolejny singel – Respect the Power of Love. W tym samym dniu Amuro otrzymała informację o śmierci matki, przerwała promocję singla i wróciła na Okinawę w celu identyfikacji ciała matki. Emiko Taira, matka Namie Amuro, została zamordowana przez swojego szwagra[3].

Respect the Power of Love znalazł się na 43. pozycji najlepiej sprzedających się singli w 1999. W lipcu tego samego roku Amuro wydała singel Toi et Moi oraz we wrześniu Something 'bout the Kiss. Producent Komuro Tetsuya wraz z amerykańskim producentem Hip-Pop/R&B Dallasem Austinem wydali pierwszy po dużej przerwie album – Genius 2000, który został wypuszczony na rynek na początku 2000.

Singel Never End wydany w lipcu 2000 został wykorzystany w czasie szczytu G8, mającego miejsce na Okinawie. W grudniu Amuro wydała swój kolejny album Break the Rules. Sprzedano tylko 334 520 kopii, co w porównaniu z poprzednim albumem (802 740 kopii) było porażką. Pojawiły się spekulacje, że Amuro zbytnio pośpieszyła się z wydaniem kolejnego albumu i nie był on wystarczająco dopracowany. W styczniu w sklepach pojawił się kolejny singel – Think of Me / No More Tears. Był ostatnim, wchodzącym w skład albumu Break the Rules.

W sierpniu 2001 Amuro wydała singel Say the Word, do którego po raz pierwszy sama napisała słowa piosenek. W grudniu po raz ostatni współpracowała z Tetsuya Komuro przy singlu lovin' it. Singel został wydany przez avex trax, jako projekt dobroczynności narodu. VERBAL, członek grupy m-flo, który śpiewał wraz z Amuro Lovin' It pomógł jej przejść z popu do R&B.

Style i Queen of Hip-Pop (2002-2006)[edytuj | edytuj kod]

W 2002 Amuro stała się w pełni piosenkarką R&B. Pracowała nad wspólnym projektem z grupą Suite Chic[4]. Przed zakończeniem projektu wydała dwa single i dwa albumy. Powróciła do kariery solowej w 2003, kiedy wydała singel Shine More. Pod produkcją Dallasa Austina i Full Force wydała single Put 'Em Up i So Crazy / Come, które znalazły sie później na wydanym w grudniu albumie Style.

Od 29 listopada 2003 do 15 maja 2004 Amuro występowała w Azji podczas trasy koncertowej Namie Amuro So Crazy tour featuring Best singles 2003-2004[5]. Po wydaniu DVD z trasy koncertowej Amuro wypuściła singel z balladami All for You. 14 października 2004 wydano singel Girl Talk / The Speed Star z podwójną stroną A. Singel znajdował się w dniu wydania na 1. pozycji i utrzymywał się jako #2 przez pierwszy tydzień. 31 grudnia Amuro miała wystąpić na Kōhaku Uta Gassen, lecz z niego zrezygnowała. Wcześniej pojawiała się na konkursie dziewięciokrotnie.

Namie Amuro podczas MTV Asia Aid

Amuro w lutym 2005 uczestniczyła, jako jedyny reprezentant Japonii w MTV Asia Aid (pomoc ofiarom trzęsienia ziemi w południowo-wschodniej Azji )[6][7][8].

6 kwietnia 2005 Amuro wydała singel Want Me, Want Me, który został skrytykowany za prowokacyjność. Sprzedano jednak ponad 100 tys. egzemplarzy. Singel otrzymał złoty certyfikat RIAJ (Recording Industry Association of Japan). W maju Amuro, która rozwiodła się z mężem w 2002[9] odebrała mu pełne prawo do opieki nad ich dzieckiem. Uprzednio za nieoficjalnym uzgodnieniem tylko SAM zajmował się Haruto.
29 maja 2005 Amuro wystąpiła na MTV Video Music Awards Japan czwarty rok z rzędu. Zdobyła dwie nagrody – Best R&B Video oraz Most Impressive Performing Asian Artist. W lipcu wydano szósty album – Queen of Hip-Pop, który otrzymał podwójny platynowy certyfikat RIAJ. We współpracy ze studiem MGM Amuro zdobyła licencję na użycie w swoim albumie motywu muzycznego z "Różowej pantery".

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Namie Amuro.

Albumy Studyjne

Kompilacje

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Seriale telewizyjne

  • 1993 – Ichigo hakusho
  • 1994 – Toki wo Kakeru Shoujo
  • 1995 – Watashi, mikata desu
  • 1995 – Station
  • 1995 – 湘南リバプール学院
  • 1996 – That's Cunning! Shijo Saidai no Sakusen
  • 2000 – Yonigeya Honpo

Filmy

  • 1996 – That's Cunning! Shijo Saidan no Sakusen
  • 1996 – Gakko II: The Learning Circle

Piosenki w reklamach

  • 1995 – "You're My Sunshine" – Sea Breeze
  • 2000 – "Love 2000" – Love 2000
  • 2001 – "Please smile again" – Fran
  • 2001 – "think of me" – Fran
  • 2001 – "Say The Word" – Kose
  • 2003 – "shine more" – Lucido L
  • 2003 – "So Crazy" – Lucido L
  • 2004 – "ALARM" – Lucido L
  • 2004 – "Girl Talk" – Lucido L
  • 2004 – "The Speed Star" – Lucido L
  • 2005 – "WoWa" – Lucido L
  • 2007 – "Funky Town" – Lipton Limone Ice Tea
  • 2007 – "Pink Key" – Lipton Chiffon Milk Tea
  • 2008 – "New Look" – Vidal Sassoon – 60's
  • 2008 – "Rock Steady" – Vidal Sassoon – 70's
  • 2008 – "What A Feeling" – Vidal Sassoon – 80's
  • 2008 – "Do me more – Vidal Sassoon – NAMIE AMURO X SHOWGIRL

Piosenki w serialach

  • 1995 – "Chase The Chance" — The Chef
  • 1997 – "Can You Celebrate?" — Virgin Road
  • 1999 – "I Have Never Seen" — Yonigeya Honpo
  • 2004 – "All for You" — Kimi ga omoi de ni Naru Mae ni
  • 2007 – "Baby Don't Cry" — Himitsu no Hanazono'
  • 2008 – "Sexy Girl" — Otome no Punch

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

1995

  • Japan Record Awards – Excellence Prize za utwór Try Me

1996

  • Golden Arrow Awards – Music Award
  • Best Dresser Awards – Female
  • Idol Music Awards – Best Idol
  • Japan Record Awards – Excellence Prize za utwór Don't Wanna Cry
  • Japan Record Awards – Best Album za album Sweet 19 Blues
  • Japan Record Awards – The Award za utwór Don't Wanna Cry

1997

  • Japan Gold Disc Awards – Best 5 Artist
  • Japan Gold Disc Awards – Best 5 Single za singel Don't Wanna Cry
  • Japan Gold Disc Awards – Music Video
  • Japan Gold Disc Awards – The Award za singel Can You Celebrate?
  • Japan Record Sales Awards – Best Single za singel Can You Celebrate?
  • Japan Record Awards – Excellence Prize za singel Can You Celebrate?
  • Japan Record Awards – The Award za utwór Can You Celebrate?

1998

  • Japan Gold Disc Awards – Pop Album of the Year za album Concentration 20
  • Japan Gold Disc Awards – Song of the Year za utwór Can You Celebrate?

1999

  • Japan Gold Disc Awards – Pop Album of the Year za album 181920
  • All Japan Request Awards – Tadashi Yoshida Award za utwór Something 'bout the Kiss

2000

  • Citizen in Honor, Naha City, Okinawa
  • All Japan Request Awards – Millennium Special Award za singel Never End
  • Japan Record Awards – Special Award za singel Never End

2002

  • MTV Video Music Awards Japan 2002 – Inspiration Award Japan

2003

  • MTV Video Music Awards Japan 2003 – Best Collaboration

2004

  • MTV Video Music Awards Japan 2004 – Best R&B Video
  • MTV Video Music Awards Japan 2004 – buzzAsia from Japan

2005

  • MTV Video Music Awards Japan 2005 – Best R&B Video za teledysk Girl Talk
  • MTV Video Music Awards Japan 2005 – Most Impressivle Performing Artist in Asia

2007

  • MTV Student Voice Awards 2007 – "Student Voice" Respect Award[10]

2008

  • Space Shower Music Video Awards 08 – Best Female Video za teledysk Hide & Seek[11]
  • MTV Video Music Awards Japan 2008 – Best R&B Video za teledysk Hide & Seek[12]

Przypisy

  1. Comeback queen of J-pop (ang.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  2. The Songbird Who Made Okinawa Cool (ang.). [dostęp 15 sierpnia 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-01-25)].
  3. Tragedy; mom of Amuro slain (ang.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  4. SUITE CHIC (jap.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  5. Namie Amuro So Crazy Tour (ang.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  6. Tsunami disaster – countries in crisis (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  7. Global stars play Asia Aid show (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  8. Simple Plan Travel to Thailand to Help Tsunami Victims and Families (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  9. Pop star Namie Amuro files for divorce (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  10. Micro named Best Artist at Student Voice Awards (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  11. Space Shower MVA (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  12. Namie Amuro Triumph At The MTV Video Music Awards Japan 2004 (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]