Nan Goldin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nan Goldin

Nancy „Nan” Goldin (ur. 1953 w Waszyngtonie)- amerykańska fotografka.

Życie i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Nan Goldin urodziła się w Waszyngtonie, dorastała natomiast w Bostonie, Massachusetts,na przedmieściach w dzielnicy Lexington w rodzinie żydowskiej. Liberalne i postępowe poglądy rodziców zostały wystawione na próbę, gdy 12 kwietnia 1965 roku jej starsza siostra w wieku 18 lat popełniła samobójstwo. Po ukończeniu Lexington High School zaczęła uczęszczać do Satya Community School w Lincoln, gdzie zaczęła fotografować w 1968 roku. Miała wtedy 15 lat. Jej pierwsza indywidualna wystawa odbyła się w 1973 roku w Bostonie. Zawierała głównie fotografie z wizyt w gejowskich i transseksualnych wspólnotach do których wprowadził ją przyjaciel David Armstrong. Goldin ukończyła The School of the Museum of Fine Arts/Tufts University w 1977/78 roku.

Po ukończeniu studiów przeprowadziła się do Nowego Jorku. Tam zaczęła dokumentować scenę muzyki Post punk i New wave, subkulturę post-Stonewall końca lat 70. i początku 80. oraz nocne życie miasta. Fotografie wykonane między 1979 a 1986 przedstawiają subkultury dzielnicy The Bowery zażywające twarde narkotyki, prace te nazwała „ Ballada o seksualnej zależności”. Tytuł pochodzi z musicalu Bertolta Brechta Opera za 3 grosze[1]. Estetycznie kadrowane zdjęcia przedstawiają zażywanie narkotyków, przemoc, agresywne związki, zawierają elementy autobiograficzne. Większość postaci, które pojawiają się w „Balladzie” zmarła w latach 90. z powodu przedawkowania narkotyków albo chorując na AIDS, do osób tych zaliczali się bliscy przyjaciele oraz znajomi artyści Greer Lankton oraz Cookie Mueller. Oprócz „Ballady” ze zdjęć z The Bowery stworzyła dwie serie „I’ll be your mirror”(z piosenki The Velvet Underground z debiutanckiej płyty The Velvet Underground and Nico) oraz „All By Myself”.

Prace Goldin najczęściej prezentowane są w postaci pokazu slajdów, często pokazywane na festiwalach filmowych. Najbardziej znany pokaz trwał 45 minut, pokazano 600 zdjęć. Głównymi tematami jej wczesnych prac są: miłość, życie codzienne, seksualność, płeć. Często dokumentowała również kobiety patrzące w lustra, dziewczyny w łazienkach, drag queens, stosunki seksualne, ludzkie obsesje i uzależnienia. Zdjęcia często przedstawiają życia prywatne bliskich jej osób, które przez pokazy stają się jakby publicznymi[2].

Prace po 1995 roku obejmują szeroki zakres tematyki: wspólny projekt książki z japońskim fotografem Nobuyoshi Araki, panoramy Nowego Jorku, krajobrazy(zwłaszcza osób w wodzie), jej kochanka, Siobahn, dzieci, rodzicielstwo i życie rodzinne.

Goldin mieszka w Nowym Jorku oraz Paryżu, jednym z powodów jest to, że Centrum Pompidou stworzyło jej retrospektywną wystawę w 2002 roku. W tym samym roku upadła i uszkodziła sobie rękę, przez co jej sprawność zmalała[3].

W 2006 otworzono w Nowym Jorku wystawę „Chasing a Ghost”. Była to pierwsza instalacja, która zawierała obraz ruchomy z narracją i głosem lektora. 3 niepokojące ekrany przedstawiały jej siostrę, świętych i Sybille. W wideo można było zobaczyć samobójstwo Barbary oraz to jak Nan radzi sobie z tym poprzez tworzenie licznych fotografii[4].

W 2007 roku otrzymała nagrodę Fundacji Erny i Victora Hasselblad[5]. Od 1992 roku jest reprezentowana przez Matthew Marks Gallery w Nowym Jorku oraz Yvon Lambert Galery w Paryżu.

Krytycy[edytuj | edytuj kod]

Niektórzy krytycy zarzucają jej popularyzowanie heroiny oraz stylu grunge, który został później wypromowany przez magazyny mody młodzieżowej np. The Face and I-D. W wywiadzie w 2002 roku Goldin nazywa siebie „Heroin Chic” by sprzedawać ubrania i perfumy „naganne i złe”[6].

Wizerunek w filmach[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia aktorki, która grała Lucy Berliner- Ally Sheedy w filmie High Art w 1998 roku były oparte na zdjęciach Goldin[7].

Przypisy

  1. Brecht, Bertolt. „Opera za trzy grosze.” akt II, pieśń 12.
  2. Nan Goldin at Pa. Academy of Fine Arts [1].
  3. Artist profile: Nan Goldin.
  4. Nan Goldin w artinfo.com.
  5. Goldin na hasselbladfoundation.org.
  6. [2] Nan w wywiadzie The dark room: „I never took pictures of people doing heroin to sell clothes. And I have a bit of a problem with it. Like this Dior campaign right now, where the girl is really dope-sick then she sprays Addiction perfume and suddenly she’s high. I find that really reprehensible and evil.”.
  7. Lisa Cholodenko’s icy 'High Art' turns from chic comedy to humiliation metroactive.com.