Nancy Wake

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nancy Wake ok. 1945

Nancy Grace Augusta Wake (ur. 30 sierpnia 1912 w Wellington, zm. 7 sierpnia 2011 w Londynie), australijska dziennikarka, agentka brytyjskiego wywiadu Special Operations Executive działająca we Francji w okresie II wojny światowej. Była jednym z głównych przywódców Maquis, w czasie wojny na liście najbardziej poszukiwanych przez Gestapo osób, znana też jako „Weiße Maus” („Biała Myszka”). Została odznaczona między innymi: Legią Honorową, Croix de guerre, Medalem Wolności i Order of Australia.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Wellington w Nowej Zelandii jako najmłodsza z sześciorga dzieci Charlesa i Elli Wake'ów. W 1914, kiedy miała dwa lata, jej rodzina przeniosła się do Australii i zamieszkała w Sydney. W późniejszym czasie jej ojciec wrócił do Nowej Zelandii pozostawiając Ellę Wake z dziećmi w Australii.

W Sydney uczęszczała do gimnazjum North Sydney Girls High School. Mając 16 lat uciekła z domu i pracowała jako pielęgniarka. Za 200 funtów które otrzymała od ciotki wyjechała najpierw do Nowego Jorku, a później do Londynu gdzie zaczęła pracować jako dziennikarka. W latach 30. pracowała w Paryżu, w późniejszym czasie była korespondentką Hearsta w Europie.

W 1937 poznała bogatego, francuskiego przedsiębiorcę Henriego Edmonda Fiocca którego poślubiła 30 listopada 1939. W czasie inwazji na Francję mieszkała w Marsylii, po upadku Francji została kurierem we francuskim ruchu oporu. W 1943 była najbardziej poszukiwaną przez Gestapo osobą we Francji, za jej głowę wyznaczono nagrodę w wysokości 5 milionów franków. W 1943 musiała uciekać do Wielkiej Brytanii, jej mąż został wtedy schwytany przez Gestapo. Po torturach został zabity 16 listopada 1943, Wake dowiedziała się o losach męża dopiero po wojnie.

W Wielkiej Brytanii została wyszkolona jako agent Special Operations Executive, powróciła do Francji, zrzucona na spadochronie, w nocy z 29 na 30 kwietnia 1944. We Francji koordynowała działania lokalnych grup oporu w okresie poprzedzającym operację Overlord. Francuskie siły partyzanckie w sile 7000 osób pod jej dowództwem prowadziły działania przeciwko oddziałom SS liczącym 22 tysiące żołnierzy, raniąc lub zabijając 1400 SS-manów, tracąc przy tym 100 partyzantów. W czasie ataku na kwaterę Gestapo w Montluçon zabiła niemieckiego wartownika gołymi rękami.

Po wojnie została odznaczona wysokimi orderami państwowymi takimi jak Medal Jerzego, Medal Wolności, Médaille de la Résistance i trzykrotnie Croix de guerre.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]