Naparstnica żółta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Naparstnica żółta
Digitalis lutea 100705.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj naparstnica
Gatunek naparstnica żółta
Nazwa systematyczna
Digitalis lutea L.
Sp. pl. 2:622. 1753
Synonimy

Digitalis argyrostigma hort..
Digitalis lutea var. grandiflora hort.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Naparstnica żółta (Digitalis lutea L.) – gatunek rośliny należący do rodziny rodziny babkowatych (według systemów XX-wiecznych do trędownikowatych). Występuje w górach zachodniej i południowej Europy[2]. W Polsce rzadko uprawiana. Na zachodzie można spotkać jej zdziczałe formy (efemerofit). Prawdopodobnie kenofit.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Morfologia
Pokrój 
Wieloletnia roślina zielna, osiąga wysokość do 80 cm. Cała roślina jest naga.
Liście 
Błyszczące i nagie.
Kwiaty 
Osadzone na łodydze na nagich szypułkach. Korona kwiatu rurkowatodzwonkowata, długości do 2 cm, przeważnie cytrynowożółta. Górna warga korony ma 2 trójkątne łatki, dolna 3, środkowa z nich jest dłuższa. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina trująca: Trujące jest ziele naparstnicy żółtej.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna chętnie uprawiana w ogródkach przydomowych. Jest łatwa w uprawie, w Polsce jest w pełni mrozoodporna. Najlepiej rożnie na stanowisku półcienistym i żyznej, przepuszczalnej glebie. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią, można też przez podział rozrośniętych kęp. Po przekwitnięciu obcina się kwiatostany u samej podstawy, pobudza to rozwój nowych pędów. Jeśli nie usuniemy kwiatostanów samorzutnie rozsiewa się w ogrodzie[3] .

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  3. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.