Naparstnica rdzawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Naparstnica rdzawa
Digitalis ferruginea Orchi 01.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj naparstnica
Gatunek naparstnica rdzawa
Nazwa systematyczna
Digitalis ferruginea L.
Sp. pl. 2:622. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Naparstnica rdzawa (Digitalis ferruginea L.) – gatunek rośliny z rodziny babkowatych (według systemów XX-wiecznych do trędownikowatych). Występuje w południowej Europie, wokół Morza Śródziemnego, na Bałkanach oraz na Kaukazie. We florze Polski jest efemerofitem.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina zielna.
Łodyga
Osiąga 120 cm wysokości (nawet do 1,5 m[2]), gęsto ulistniona.
Liście
Odziomkowe zebrane w rozetę, łodygowe ułożone naprzeciwlegle. Lancetowatoeliptyczne, na wierzchu gładkie, pod spodem owłosione.
Kwiaty
Liczne, duże, dwuwargowe, zebrane w długie, gęste, jednostronne grono, zaostrzone na szczycie. Pojedyncze kwiaty podparte liśćmi podkwiatowymi. Korona kwiatu żółtobrązowa lub żółtawozielona, z licznymi ciemniejszymi żyłkami.
Owoce
Torebki zawierające liczne, drobne nasiona.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina lub roślina dwuletnia. Zakwita pod koniec lipca. W stanie naturalnym rośnie w świetlistych lasach i zaroślach.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, w Polsce uprawiana zwykle jako roślina dwuletnia w parkach i na rabatach w przydomowych ogródkach. Aby nie dopuścić do zachwaszczenia ogrodu, należy ścinać owocostany przed wysypaniem się nasion. Nadaje się do pojedynczych nasadzeń. Dobra roślina na kwiat cięty, z przeznaczeniem do dużych kompozycji bukietowych[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. A. i J. Szweykowscy: Słownik botaniczny. PW Wiedza Powszechna, Warszawa 2003. ISBN 83-214-1305-6
  3. Opis na stronach Alpinarium Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego