Naprężenie poziome w gruncie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Naprężenie poziome w gruncie

Naprężenie poziome w gruncie jest naprężeniem, które wywiera ciężar gruntu w płaszczyźnie poziomej. Najczęstsze zastosowanie znajduje w geotechnice w projektowaniu ścian oporowych, piwnic, tuneli oraz określaniu tarcia pomiędzy gruntem a ścianami głębokich posadowień.

Do określenia poziomego naprężenia stosuje się współczynnik parcia gruntu K, który jest określany jako stosunek naprężenia poziomego do naprężenia pionowego (K = σh'/σv') przy założeniu, że naprężenie poziome jest w każdym punkcie w grucie wprost proporcjonalne do naprężenia pionowego. K zależy od parametrów mechanicznych gruntu oraz jego wcześniejszych obciążeń. Współczynnik parcia gruntu może być rozbity na trzy kategorie: spoczynkowy (parcie geostatyczne), aktywny i bierny. Parcie czynne powstaje, gdy ściana oporowa zostanie nieznacznie odsunięta od pierwotnego położenia od gruntu lub od pionu. Gdy zewnętrzna siła przesunie ścianę oporową w kierunku gruntu jest to określane parciem biernym. W pozostałych przypadkach mamy do czynienia z parciem spoczynkowym.

Parcie spoczynkowe[edytuj | edytuj kod]

Poziome parcie spoczynkowe gruntu K0 jest naprężenie poziomym in situ i może być mierzone za pomocą presjometru Menarda. Najczęściej jednak określane jest za pomocą zależności empirycznej na podstawie kąta tarcia wewnętrznego ф.

Dla normalnie skonsolidowanych gruntów jest to:

 K_{0(NC)} = 1 - \sin \phi ' \