Naramowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herb Poznania Naramowice
jednostka pomocnicza Poznania
Naramowice Poznan all.JPG
Panorama osiedli naramowickich od południowego zachodu (Osiedle Przy Rezerwacie)
Miasto Poznań
Status jednostka pomocnicza
Powierzchnia 7,21 km²
Ludność (2010)
 • liczba ludności

14 655
Strefa numeracyjna (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
SIMC10 0970276
Położenie na planie Poznania
Położenie na planie Poznania
brak współrzędnych
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Centrum Naramowic - ul. Naramowicka i Kościół MB Częstochowskiej
Osiedle w rejonie ul. Jasna Rola
Mapa Naramowic

Naramowice – część miasta Poznania i osiedle administracyjne w północnej części miasta.

Graniczy z Umultowem i Różanym Potokiem na północy, Piątkowem na zachodzie (poprzez lasy komunalne Żurawiniec), Winogradami, Wilczym Młynem i Osiedlem Władysława Łokietka na południu oraz z doliną Warty na wschodzie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Naramowice wzmiankowano, jako wieś, już w 1366. W XVIII w. była to już duża wieś z dworem i dwoma młynami. W 1779 wspominano tutaj też browar, karczmę i kuźnię. W 2. połowie XIX w. na Naramowice składały się: właściwa wieś, a także osady Wilczy Młyn, Różany Młyn i Naramowice Olędry (nieistniejąca dziś wieś olęderska, założona w 1760). Do Poznania włączono najpierw właściwe Naramowice i Wilczy Młyn (1925), a resztę osad w 1940[1]. Po II wojnie światowej Naramowice rozwijały się przede wszystkim w zakresie rolno-przemysłowym. Funkcjonowało tu duże gospodarstwo ogrodnicze. W jednej z hal tego przedsiębiorstwa otwarto pierwszy w Poznaniu market po roku 1989 - funkcjonował on pod marką Pozperito.

W październiku 1950 r. wyłączono z gminy Piątkowo gromadę Naramowice i włączono ją do Poznania[2].

Obszar Naramowic w latach 1954–1990 należał do dzielnicy Stare Miasto.

W 1993 r. utworzono dwie jednostki pomocnicze miasta: Osiedle Poznań-Wilczy Młyn i Osiedle Poznań-Naramowice[3][4]. W 2010 r. w Poznaniu przeprowadzono reformę funkcjonalną jednostek pomocniczych i 1 stycznia 2011 roku połączono osiedla administracyjne: Naramowice i Wilczy Młyn w jedno Osiedle Naramowice oraz przyłączono do niego tereny nieprzydzielone do żadnych jednostek[5].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kapliczka

Dzielnica znajduje się w stadium rozwoju budownictwa mieszkaniowego, jest stale rozbudowywana o nowe jednostki (np. Osiedle Przy Rezerwacie, Osiedle Zielona Podkowa, Osiedle Żurawiniec), zwłaszcza w północnej części. Funkcja rolno-przemysłowa praktycznie zanikła. Istnieje część starszej zabudowy jednorodzinnej i porolniczej.

Osią Naramowic jest ulica Naramowicka, mająca swój początek na skrzyżowaniu z ul. Słowiańską. Niegdyś ulica Naramowicka zaczynała się tuż przy Cytadeli. Dziś początkowy odcinek dawnej ulicy Naramowickiej nosi nazwę ul. Przełajowa.

Naramowice są dzielnicą typowo mieszkalną, ale znajdują się tu też firmy, markety i restauracje, a także Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej z 1981. Za kościołem powstało w 2009 neomodernistyczne osiedle mieszkaniowe Małe Naramowice wzorowane na rozwiązaniach holenderskich.

Na posesji u zbiegu ulic Naramowickiej i Bolka stoi międzywojenna słupowa kapliczka z dużym krucyfiksem na szczycie i naczółkiem wykonanym z cegieł. Wewnątrz umieszczona jest niewielka pieta (wcześniej stała tu figurka Matki Boskiej). Według tradycji parafialnej kapliczka ta była miejscem zbiorowych modlitw o dobrą pogodę dla rolników i obfite plony[6]. Przy Zespole Szkół im. Jadwigi i Władysława Zamoyskich (ul. Rubież 20) stoi słupowa kapliczka maryjna (Matka Boska z Dzieciątkiem na wysokiej kolumnie). Na cokole umieszczona jest tablica z napisem: Królowej Polski za powtórne wskrzeszenie Ojczyzny 1918 i 1945.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części Naramowic, na pograniczu z Umultowem, znajduje się rezerwat przyrody Żurawiniec.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwy ulic w obrębie Naramowic pochodzą z kilku grup toponimicznych:

Ponadto znajdują się tu pojedyncze ulice, które nie przynależą do żadnej z tych kategorii - Jasna Rola, Dworska, Czarnucha.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Obsługę komunikacyjną dzielnicy zapewniają autobusy MPK Poznań - linie 46, 47, 51, 67, 69, 911. Ulicą Naramowicką kursują też autobusy przewoźników podmiejskich - w kierunku Biedruska[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, s.91, ISBN 83-03-01260-6
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1950 r. w sprawie zmiany granic miast: Poznania, Gniezna, Torunia i Zawiercia (Dz. U. z 1950 r. Nr 48, poz. 436)
  3. Uchwała Nr LXXXVII/481/93 Rady Miasta Poznania z dnia 13 lipca 1993 r. w sprawie powołania Osiedla Poznań-Wilczy Młyn
  4. Uchwała Nr XCI/531/93 Rady Miasta Poznania z dnia 19 października 1993 r. w sprawie powołania Osiedla Poznań-Naramowice
  5. Uchwała Nr LXXV/1062/V/2010 Rady Miasta Poznania z dnia 6 lipca 2010 (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2010 r. Nr 180, poz. 3360)
  6. Joanna i Jerzy Sobczakowie, Poznań - kapliczki przydrożne, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2010, s.50, ISBN 978-83-7503-112-6
  7. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2011, ISBN 83-87157-01-5
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, s.91, ISBN 83-03-01260-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]