Narentanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nerentanie na mapie Bałkanów w 850 roku

Narentanie, Nereczanie[1], również Neretlanie, Paganie a od X wieku Moranie – drobne plemię słowiańskie, które około połowy VII wieku uformowało się na terenach pomiędzy Setiną a Neretwą, na wybrzeżu adriatyckim na wschód od Splitu[2].

Pochodzenie Narentan nie jest jasne. Mogą być zarówno plemieniem chorwackim, które przywędrowało na Bałkany wraz z główną migracją po 626 roku, jak i plemieniem sklawińskim, które przesiedliło się zza Dunaju w ramach wielkiej migracji sklawińskiej pomiędzy 609 a 615 rokiem. Niewątpliwie plemię uformowało się w wyniku przemieszania się tych migracji słowiańskich[3].

W VII i VIII wieku Narentanie weszli w skład wielkiego chorwackiego związku plemiennego. W drugiej połowie VIII wieku wykorzystując słabość Bizancjum zdobyli trzy bizantyńskie wyspy: Brač, Hvar i Korčulę. Pchnęło ich to w kierunku korsarstwa i pośrednio przyczyniło się do tego, że nie utworzyli nigdy własnego organizmu państwowego. W IX wieku rywalizowali o wpływy w rejonie pomiędzy Splitem a Dubrownikiem z Wenecją[3]. W 867 roku odparli próbę narzucenia im zwierzchnictwa przez Bizancjum, które, w wyniku udanej akcji morskiej przeciw piratom arabskim w rejonie Dubrownika, podporządkowało sobie ziemie Duklan, Trebinian i Zahumlan. Nadal też uprawiali swój piracki proceder, co na początku XI wieku przyniosło wyprawy doży weneckiego przeciw wyspom Brač, Hvar i Korčuli. Ostatecznie w drugiej połowie XII wieku terytoria Narentan, zarówno lądowe jak i wyspy wcielił do Chorwacji król chorwacki Piotr Kreszimir IV[4].

Przypisy

  1. Henryk Łowmiański, Podstawy gospodarcze formowania się państw słowiańskich, Warszawa 1953, s.89
  2. Mały słownik kultury dawnych Słowian. L.Leciejewicz (red.). s. 429.
  3. 3,0 3,1 T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 30.
  4. T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 49 i 51. Mały słownik kultury dawnych Słowian. L.Leciejewicz (red.). s. 429.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]