Narodnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Narodnicy, działacze rosyjskiego ruchu demokratycznego lat 70.-90. XIX w.; idee antyfeudalne łączyli z krytyką burżuazyjnego postępu, głosząc hasła przygotowania powstania chłopskiego, obalenia caratu i wprowadzenia swoistej formy socjalizmu (tzw. socjalizmu agrarnego) w Rosji, którego zalążkiem miała być wspólnota chłopska (obszczina).

Mimo niedojrzałości politycznej i stosowania indywidualnego terroru, kierunek rewolucyjny odegrał ważną rolę.

W ideologii narodnickiej wyróżnić można trzy główne kierunki teoretyczne: bakuninizm (tzw. buntarstwo), ławryzm (czyli kierunek propagandowo-agitacyjny) oraz jakobinizm narodnicki (czyli kierunek spiskowy).

Głównym ideologiem tego ruchu był Aleksander Hercen.

Z ruchu narodników powstała tajna organizacja rewolucyjna 'Ziemla i Wola', a po rozłamie z kolei w tejże organizacji zrodziły się 'Czornyj Pieriedieł' i 'Narodna Wola'.