Narodowy katolicyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Narodowy katolicyzm – doktryna polityczna łącząca nacjonalizm z przyznaniem religii katolickiej statusu wyznania państwowego na którym będzie oparty ustrój państwa. W Polsce idee narodowo-katolickie pojawiły się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku, kiedy to młodzi narodowcy zaczęli głosić konieczność budowy "Katolickiego Państwa Narodu Polskiego". Popularna jako nacionalcatolicismo w Hiszpanii epoki Francisco Franco a także w Chorwacji za panowania Ante Pavelića.

Idea ta wzbudza zastrzeżenia pod kątem wewnętrznej spójności logicznej: nacjonalizm jest siłą rzeczy pojęciem eksluzywnym, wykluczającym, a katolicyzm (etym. powszechny) jest pojęciem inkluzywnym. Kościół katolicki nigdy nie autoryzował partii posiadających w nazwie pierwiastek katolicki swoim autorytetem. Tym niemniej kościół katolicki idei tej nie potępiał starając się ją jednak kierować na "odpowiednie" – bliższe katolicyzmowi tory. Papież Pius XI legitymizował ideę narodowego katolicyzmu pisząc Prawy porządek chrześcijańskiego miłosierdzia nie zabrania prawowitej miłości Ojczyzny, ani nacjonalizmu; przeciwnie, kontroluje on go, uświęca i ożywia. Pomimo tego wielu przedstawicieli liberalnego skrzydła w kościele katolickim krytykuje narodowy katolicyzm i dziś Kościół stara się raczej dystansować od tej idei, argumentując m.in., że z cytatu Jezusowego "Miłuj bliźniego swego, jak siebie samego", można wywnioskować podobne wezwanie do miłowania narodów bliźnich. Jednocześnie zwolennicy narodowego katolicyzmu argumentują, że z przykazania "Czcij ojca swego i matkę swoją" można też wywnioskować że specjalna, większa część miłości należy się w stosunku do własnego narodu niż do narodów innych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]