Nastrosz osinowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nastrosz osinowiec
Laothoe amurensis
(Staudinger, 1879)
Nastrosz osinowiec (fotografia ze zbiorów entomologicznych)
Nastrosz osinowiec (fotografia ze zbiorów entomologicznych)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd motyle
Rodzina zawisakowate
Rodzaj Laothoe
Gatunek Nastrosz osinowiec
Synonimy
  • Sphinx tremulae Boisduval, 1828
  • Laothoe tremulae Fisher v. Waldheim, 1830
Podgatunki
  • L. amurensis amurensis Staudinger, 1879
  • Laothoe tremulae baltica Viidalepp, 1979
  • Smerinthus amurensis rosacea Staudinger, 1892
  • Laothoe amurensis sinica Rothschild & Jordan, 1903

Nastrosz osinowiec (Laothoe amurensis) – gatunek motyla z rodziny zawisakowatych (Sphingidae).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Jest to gatunek o zasięgu środkowej i wschodniej Palearktyki[1]. Zajmuje strefę lasów mieszanych Środkowej Europy od południowej Finlandii i wschodniej Polski po wschodnie krańce Rosji[2][3]. Dalszy zasieg obejmuje Syberię, północną Mongolię, Chiny i Japonię[3].

W granicach byłej II Rzeczypospolitej wykazywany był już na początku XX wieku z powiatu nowogródzkiego[4]. Zebrane okazy z tego powiatu zostały przekazane do Muzeum Zoologicznego (współcześnie obowiązuje nazwa Muzeum i Instytut Zoologii PAN) w Warszawie[4]. Obecnie notowany we wschodniej części Polski od Pojezierza Suwalskiego po Roztocze[2], wykazany w województwach: warmińsko-mazurskim, podlaskim, lubelskim i podkrapackim[5]. Jest motylem na ogół rzadko spotykanym[2], choć w miejcach jego stwierdzenia raczej liczny[1].

Cechy[edytuj | edytuj kod]

Motyl o rozpiętości skrzydeł 72-78 mm[2]. Głowa, tułów i odwłok są brunatne z oliwkowym odcieniem[1], często w takiej samej kolorystyce jak skrzydła. Tło skrzydeł jest koloru brunatnego z wyraźnym oliwkowym odcieniem[2]. Zewnętrzny brzeg skrzydeł cechuje się nieregularnymi, falistymi wcięciami[2]. Przepaski na skrzydłach są szerokie, faliste, nieco rozmyte[1]. Cechą rozpoznawczą tego gatunku jest brak u nasady tylnych skrzydeł pola z nalotem rudych włosków (patrz nastrosz topolowiec, ten zawisak rude włoski w tym miejscu posiada)[2].

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Habitat tego zawisaka to wilgotne lasy liściaste i mieszane[2][1].

Pojaw stadiów i rośliny żywicielskie[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe osobniki (imagines) spotykane są od maja do początku czerwca[2][1]. Larwy (gąsienice), przeważnie na roślinach żywicielskich, obserwuje się w czerwcu i lipcu[6].

Gąsienica w Polsce żeruje na topoli osice (Populus temula). Z całego zasięgu występowania gatunku gąsienice spotykane są też na różnych gatunkach topoli (Populus sp.) i wierzb (Salix sp.)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Jarosław Buszko: Motyle – Lepidoptera, Zawisaki – Sphingidae z serii "Klucze do oznaczania owadów Polski", Część XXVII, Nr 59. Wrocław: Polskie Twowarzystwo Entomologiczne Biologia Silesiae, 1992, s. 22.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Jarosław Buszko: Atlas motyli Polski. Część II. Prządki, zawisaki, niedźwiedziówki. Warszawa: Image, 1997, s. 120-121. ISBN 83-85461-43-4.
  3. 3,0 3,1 3,2 A.R. Pittaway, I.J. Kitching: LAOTHOE AMURENSIS AMURENSIS (Staudinger, 1892) in: Sphingidae of the Eastern Palaearctic species list (ang.). [dostęp 2011-11-28].
  4. 4,0 4,1 Jan Romaniszyn, Fryderyk Schille: Fauna Motyli Polski I. Prace monograficzne Komisyi Fizyograficznej. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1929, s. 193.
  5. Jarosław Buszko, Janusz Nowacki: The Lepidoptera of Poland – A distributional checklist. Polish Entomological Monographs Vol. I. Poznań – Toruń: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 2000, s. 85. ISBN 83-88518-03-8.
  6. Krzysztof Jonko: Laothoe amurensis (Staudinger, 1879) w: Motyle Europy (pol.). [dostęp 2011-11-28].