Natężenie Plancka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
1 – przewodniki, Fp – siła Plancka, lp – długość Plancka, Ip – prąd Plancka

Natężenie Plancka to pochodna jednostka natężenia prądu w naturalnym systemie jednostek oznaczana jako IP.

I_P = \frac{q_P}{t_P} = \sqrt{\frac{c^6  4 \pi \epsilon_0}{G}} \approx3,4789 × 1025 A

gdzie: 4 \pi \epsilon_0 to czynnik stały z prawa Coulomba, G stała grawitacyjna, a c prędkość światła w próżni.

Natężenie Plancka jest to natężenie prądu w przewodzie, przez którego poprzeczny przekrój przepływa w ciągu czasu Plancka ilość ładunku równa ładunkowi Plancka. Natężenie Plancka można też zdefiniować na podstawie siły i długości Plancka. Natężenie Plancka jest to natężenie prądu płynącego w dwóch nieskończonych przewodnikach odległych od siebie o długość Plancka mających średnicę bliską zeru i umieszczonych w próżni, które powoduje powstanie pomiędzy ich odcinkiem równym długości Plancka siły Lorentza równej sile Plancka.