Natalija Połonśka-Wasyłenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Natalia Połonska-Wasylenko)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Natalija Połonśka-Wasyłenko
Наталія Дмитрівна Полонська-Василенко
Natalija Połonśka-Wasyłenko
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1884
Charków, gubernia charkowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1973
Dornstadt, Niemcy
Zawód historyk
Narodowość ukraińska
Tytuł profesor
Małżeństwo Mykoła Wasyłenko

Natalija Połonśka-Wasyłenko ukr. Наталія Дмитрівна Полонська-Василенко, (ur. 19 stycznia?/31 stycznia 1884 w Charkowie – zm. 8 czerwca 1973 w Dornstadt) – ukraińska historyk.

Była jedną z przedstawicielek szkoły państwowej (derżawnyckiej) w ukraińskiej historiografii, autorką ponad 200 prac naukowych, zajmujących się głównie historią Zaporoża i południowej Ukrainy. W 1915 privatdozent Uniwersytetu Kijowskiego, po rewolucji lutowej w 1917 i obaleniu caratu jeden z inicjatorów założenia Kijowskiego Instytutu Archeologicznego i jego sekretarz naukowy (1918-24). Od 1924 współpracownik Wszechukraińskiej Akademii Nauk (WUAN), w 1930 wybrana na członka komisji archeologicznej WUAN. W maju 1932 zrealizowała plan edycji w ośmiu tomach Archiwum Siczy Zaporoskiej. Od października 1934 współpracownik wydziału rękopisów Biblioteki Narodowej Ukrainy.

W latach 1938-1941 starszy pracownik naukowy Wydziału Feudalizmu Instytutu Historii Ukrainy Akademii Nauk USRR. W 1940 obroniła w Moskwie pracę doktorską Очерки по истории заселения южной Украины в середине XVIII века (1734–1775 гг.), uzyskując stopień naukowy doktora. W listopadzie 1940 została profesorem Uniwersytetu Kijowskiego.

Po ataku III Rzeszy na ZSRR pozostała w Kijowie pod okupacją niemiecką. Objęła kierownictwo Instytutu Archeologicznego i Archiwum Akt Dawnych w Kijowie. Po rozpoczęciu ofensywy Armii Czerwonej po bitwie na Łuku Kurskim, wobec zbliżania się wojsk sowieckich do Kijowa, we wrześniu 1943 opuściła miasto, przenosząc się początkowo do Lwowa, a następnie do Pragi. Została tam profesorem Wolnego Uniwersytetu Ukraińskiego, a w 1945 po zakończeniu II wojny światowej i przeniesieniu siedziby uniwersytetu do Monachium - dziekanem jego wydziału filozoficznego (1945-1972).

Członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki i Międzynarodowej Akademii Nauk w Paryżu.

Jej mężem był Mykoła Wasyłenko.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Полонська-Василенко Наталія Дмитрівна w: Енциклопедія історії України: Т. 8. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2011, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2