Natarcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Natarcie – podstawowy rodzaj walki prowadzonej głównie w formie zwrotów zaczepnych z zamiarem rozbicia wojsk przeciwnika i opanowania zajmowanego przez niego terenu. Jest działaniem rozstrzygającym.

Aby osiągnąć zamierzone rezultaty, wymagane jest zwykle skupienie przeważających sił i środków w odpowiednim czasie i miejscu, po czym następuje celowe ich wykorzystanie. Wykonanie zadania w dużej mierze zależy od trafnego wyboru punktu ciężkości. Należy dążyć do uzyskania zaskoczenia, zerwania spoistości obrony przeciwnika i rozcinania oraz izolowania jego sił.

Cel natarcia[edytuj | edytuj kod]

Jest nim pokonanie przeciwnika przez:

  • rażenie;
  • wykonanie zdecydowanego uderzenia;
  • rozbicie jego wojsk;
  • zajęcie ważnych obiektów i rejonów kluczowych.

Cele szczegółowe[edytuj | edytuj kod]

  • uzyskanie informacji;
  • uchwycenie terenu;
  • pozbawienie przeciwnika sił i środków;
  • wprowadzenie w błąd lub odwrócenie uwagi przeciwnika od własnego punktu ciężkości;
  • związanie przeciwnika walką, aby zapobiec przegrupowaniu lub zmianie pozycji jego wojsk;
  • przejęcie inicjatywy;
  • odparcie zwrotów zaczepnych przeciwnika.

Formy natarcia[edytuj | edytuj kod]

Rodzaje natarcia[edytuj | edytuj kod]

  • rozpoznanie walką (ang. reconnaissance in force)
  • rajd (ang. raid)
  • kontratak (ang. counterattack)
  • atak wyprzedzający (ang. spoiling attack)
  • natarcie szybkie (doraźnie przygotowane) (ang. hasty attack)
  • natarcie planowe (ang. deliberate attack)

Sposoby przejścia do natarcia[edytuj | edytuj kod]

Wojska mogą przechodzić do natarcia:

  • z marszu
    • z zajmowaniem rejonu wyjściowego
    • bez zajmowania rejonu
  • ze styczności z przeciwnikiem
    • z położenia obronnego
    • po zluzowaniu jednostek będących w styczności

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Leksykon wiedzy wojskowej", Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1979
  • Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: "Bellona", 1993. ISBN 83-11-08264-2.