Nathalie Tauziat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Natalie Tauziat
Natalie Tauziat
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Anglet
Data i miejsce urodzenia 17 października 1967
Bangui
Wzrost 165
Masa ciała 63
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1985
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 3 (8 maja 2000)
Australian Open 4R (1993)
Roland Garros QF (1991)
Wimbledon F (1998)
US Open QF (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 25 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 3 (8 października 2001)
Australian Open 3R (1993)
Roland Garros SF (1990, 1994, 1997, 1999, 2000)
Wimbledon SF (2001)
US Open F (2001)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nathalie Tauziat (ur. 17 października 1967 w Bangi, Republika Środkowoafrykańska) – tenisistka francuska, finalistka Wimbledonu w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Federacji.


Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Praworęczna zawodniczka, z klasycznym jednoręcznym bekhendem, prezentowała ofensywny styl "serwis-wolej". Najlepsze wyniki, w tym finał wielkoszlemowy i awans do czołowej dziesiątki rankingu, osiągnęła po ukończeniu 30. roku życia.

Pierwszy turniej w grze pojedynczej wygrała w 1990 w Bayonne, pokonując w finale Niemkę Anke Huber. W 1991 na kortach im. Rolanda Garrosa (French Open) była w ćwierćfinale (pierwszy awans do tej rundy w Wielkim Szlemie). W latach 1990-1993 regularnie kończyła sezony w najlepszej dwudziestce na świecie i występowała w turnieju Masters (WTA Tour Championships). W 1995 wygrała swój pierwszy turniej na nawierzchni trawiastej, w angielskim Eastbourne.

Po kilku latach słabszych wyników (chociaż wciąż pozostawała w najlepszej setce rankingu) w 1997 zaliczyła swój drugi ćwierćfinał na Wimbledonie (poprzedni w 1992); awans do ćwierćfinału nastąpił w niecodziennych okolicznościach. W meczu przeciwko rodaczce Sandrine Testud miała w trzecim secie do obrony dwie piłki meczowe, gdy rywalizację przerwał deszcz; po wznowieniu gry Tauziat wygrała cztery piłki z rzędu, a następnie cały zacięty pojedynek 4:6, 7:5, 12:10. Udana dalsza część sezonu pozwoliła Francuzce wrócić do najlepszej dwudziestki i po kilkuletniej przerwie awansować do turnieju Masters, w którym pokonała dwie znacznie wyżej notowane rywalki - Amandę Coetzer z RPA i Ivę Majoli z Chorwacji (aktualną mistrzynię French Open), docierając do półfinału. Przyczyniła się również do pierwszego triumfu Francji w Pucharze Federacji, pozostając niepokonana w 1997 w meczach pucharowych zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej; w meczu I rundy przeciwko Japonii ustanowiła rekord - pokonała Naoko Sawamatsu 7:5, 4:6, 17:15, a decydujący set, a także cały mecz były najdłuższe w historii Pucharu Federacji (w singlu)[1].

Rok 1998 przyniósł największy sukces w karierze Nathalie Tauziat. W swoim czterdziestym trzecim starcie w turnieju wielkoszlemowym dotarła do finału Wimbledonu, pokonując po drodze m.in. rodaczkę Julie Halard-Decugis, Brytyjkę Samanthę Smith, rozstawioną z dwójką Amerykankę Lindsay Davenport i w półfinale po zaciętym pojedynku Białorusinkę Nataszę Zwieriewą. W decydującym meczu nie sprostała innej weterance, Czeszce Janie Novotnej, 4:6, 6:7. W dalszej części sezonu była jeszcze m.in. w IV rundzie US Open, gdzie Davenport wzięła rewanż. Jesienią 1998 w serii halowych turniejów europejskich była kolejno w półfinale Pucharu Wielkiego Szlema (ponownie pokonała Davenport, uległa Venus Williams), ćwierćfinale w Filderstadt (porażka z Davenport), półfinale w Zurychu (porażka z V. Williams), półfinale w Luksemburgu (porażka z Silvią Fariną), finale w Lipsku (porażka ze Steffi Graf), półfinale w Filadelfii (ponownie porażka z Graf) i ćwierćfinale WTA Tour Championships (porażka z Davenport). Wyniki te zapewniły jej pierwszy w karierze awans do czołowej dziesiątki rankingu światowego.

Kontynuowała udane występy w kolejnych sezonach. W 1999 wygrała dwa turnieje, w tym zaliczaną do tzw. Tier I (najwyższej kategorii po Wielkim Szlemie) imprezę w Moskwie. Przegrała w dwóch finałach turniejowych na trawie (Birmingham z Halard-Decugis, Eastbourne ze Zwieriewą), a w ćwierćfinale Wimbledonu uległa Mirjanie Lučić. Na koniec sezonu 1999 po raz drugi w karierze osiągnęła półfinał Masters. W 2000 osiągnęła najwyższą pozycję w rankingu - nr 3, m.in. dzięki wygranej w halowym turnieju w Paryżu, gdzie w finale pokonała Serenę Williams. Była też w ćwierćfinale US Open, pokonując po drodze - po raz pierwszy w karierze - utytułowaną Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario.

W 2001 wygrała turniej w Birmingham[2]. Była także - po raz piąty w karierze - w ćwierćfinale Wimbledonu, również jako najstarsza wielkoszlemowa ćwierćfinalistka od czasu Navrátilovej. Jako jedenasta zawodniczka w historii przekroczyła liczbę 600 zwycięstw w cyklu zawodowym. Zapewniła sobie także dziewiąty udział w turnieju Masters, po którym zdecydowała się zakończyć karierę singlową[3].

W 2002 kontynuowała jeszcze występy w wybranych turniejach deblowych. W październiku 2001 osiągnęła najwyższy ranking deblowy (nr 3 na świecie). Łącznie w karierze wygrała 25 turniejów deblowych, wystąpiła w siedmiu edycjach deblowego Masters (osiągając finały w 1997 i 1998). W początkowej fazie kariery tworzyła parę z Isabelle Demongeot, później głównie z Alexandrą Fusai. W grze mieszanej osiągnęła ćwierćfinał US Open w 1997, w parze z Kanadyjczykiem Danielem Nestorem.

W reprezentacji narodowej w Pucharze Federacji występowała w latach 1985-2001; wygrała 33 pojedynki, przegrała 21. Ponadto reprezentowała barwy Francji na trzech olimpiadach - Seul 1988, Barcelona 1992 i Atlanta 1996.

Oprócz bogatej, wieloletniej kariery Nathalie Tauziat znana była z protestu, jaki zgłosiła wobec głośnego stękania na korcie liderki tenisa światowego na początku lat 90. - Moniki Seles[4]. Już pod koniec kariery Tauziat zdecydowanie krytykowała zainteresowanie mediów osobą Anny Kurnikowej, kreujące Kurnikową na ikonę popkultury bez względu na średnie (w grze pojedynczej) osiągnięcia sportowe.


Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 17 lipca 1988 Nicea Ceglana Włochy Sandra Cecchini 5:7, 4:6
Finalistka 2. 28 sierpnia 1988 Mahwah Twarda Niemcy Steffi Graf 0:6, 1:6
Finalistka 3. 11 lutego 1990 Wichita Twarda Republika Południowej Afryki Dianne Van Rensburg 6:2, 5:7, 2:6
Zwyciężczyni 1. 30 września 1990 Bayonne Dywanowa Niemcy Anke Huber 6:3, 7:6
Finalistka 4. 13 października 1991 Zurich Dywanowa Niemcy Steffi Graf 4:6, 4:6
Finalistka 5. 29 marca 1992 San Antonio Twarda Stany Zjednoczone Martina Navratilova 2:6, 1:6
Finalistka 6. 4 października 1992 Bayonne Dywanowa Szwajcaria Manuela Maleewa 7:6, 2:6, 3:6
Zwyciężczyni 2. 7 listopada 1993 Quebec Dywanowa Bułgaria Katerina Maleewa 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 3. 25 czerwca 1995 Eastbourne Trawiasta Stany Zjednoczone Chanda Rubin 3:6, 6:0, 7:5
Finalistka 7. 16 czerwca 1996 Birmingham Trawiasta Stany Zjednoczone Meredith McGrath 6:2, 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 16 czerwca 1997 Birmingham Trawiasta Indonezja Yayuk Basuki 2:6, 6:2, 6:2
Finalistka 8. 19 października 1997 Zurich Twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:7, 5:7
Finalistka 9. 9 listopada 1997 Chicago Dywanowa Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 0:6, 5:7
Finalistka 10. 5 lipca 1998 Nowy Jork Twarda Czechy Jana Novotná 4:6, 6:7
Finalistka 11. 8 listopada 1998 Lipsk Dywanowa Niemcy Steffi Graf 3:6, 4:6
Finalistka 12. 13 czerwca 1999 Birmingham Trawiasta Francja Julie Halard-Decugis 2:6, 6:3, 4:6
Finalistka 13. 19 czerwca 1999 Eastbourne Trawiasta Białoruś Natalla Zwierawa 6:0, 5:7, 3:6
Zwyciężczyni 5. 24 października 1999 Moskwa Dywanowa Austria Barbara Schett 2:6, 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 6. 7 listopada 1999 Lipsk Twarda Czechy Květa Hrdličková 6:1, 6:3
Zwyciężczyni 7. 13 lutego 2000 Paryż Dywanowa Stany Zjednoczone Serena Williams 7:5, 6:2
Finalistka 14. 24 lutego 2001 Dubaj Twarda Szwajcaria Martina Hingis 4:6, 3:6
Zwyciężczyni 8. 17 czerwca 2001 Birmingham Trawiasta Holandia Miriam Oremans 6:3, 7:5


Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rekordy Pucharu Federacji (pol.). tenisbet.pl. [dostęp 2012-08-07].
  2. Triumf Tauziat w Birmingham (pol.). sport.wp.pl, 2001.06.18. [dostęp 2012-08-07].
  3. Nathalie Tauziat (ang.). W: Wimbledon [on-line]. asapsports.com, 2001-06-26. [dostęp 2012-08-07].
  4. All Not Quiet On Seles Grunt. „Sarasota Herald-Tribune”, s. 39, 1992-07-02. OCLC 51645638 (ang.). [dostęp 2012-08-07]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]