Nathaniel Cartmell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nate Cartmell
Cartmell.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1883
hrabstwo Union
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 1967
Nowy Jork
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Nathaniel John „Nate” Cartmell (ur. 13 stycznia 1883 w hrabstwie Union w stanie Kentucky, zm. 23 sierpnia 1967 w Forest Hills w Queens w Nowym Jorku) – amerykański lekkoatleta sprinter, czterokrotny medalista olimpijski.

Na igrzyskach olimpijskich w 1904 w Saint Louis Cartmell zdobył dwa srebrne medale w biegu na 100 metrów i biegu na 200 metrów. Oba razy przegrał ze swym rodakiem Archiem Hahnem, a wyprzedził innego Amerykanina Williama Hogensona. Startował także w biegu na 60 metrów, ale odpadł w repasażu. Między 1906 a 1908 trzykrotnie zdobywał akademickie mistrzostwo Stanów Zjednoczonych (IC4A) zarówno na 100 jardów, jak i na 220 jardów[1]. Nie zdobył jednak nigdy mistrzostwa USA (AAU)[2].

Na igrzyskach olimpijskich w 1908 w Londynie Cartmell zajął 3 miejsce na 200 m oraz 4. miejsce na 100 m, a także zwyciężył w sztafecie olimpijskiej, która składała się z biegów na odcinkach o długości kolejno 200 m + 200 m + 400 m + 800 m. Był to jedyny przypadek rozegrania tej konkurencji na igrzyskach olimpijskich. Zwycięska sztafeta amerykańska biegła w składzie William Hamilton, Nathaniel Cartmell, John Taylor i Mel Sheppard.

W 1909 Cartmell zwyciężył w mistrzostwach Wielkiej Brytanii (AAA) na 220 jardów oraz zajął 2. miejsce na 100 jardów za mistrzem olimpijskim Reggie Walkerem ze Związku Południowej Afryki[3]. W sezonie 1909 przeszedł na zawodowstwo. Był zawodowym rekordzistą świata na 220 jardów w tym roku (21,5 s)[4]. Zakończył karierę biegacza w 1912 i poświęcił się pracy trenera.

Od 1909 trenował drużynę lekkoatletyczną University of North Carolina, a od 1910 także drużynę koszykarską tej uczelni. Przez cztery lata prowadził zespół koszykówki do 1914 osiągając 26 zwycięstw przy 23 porażkach[5]. Odszedł po wykryciu, że nielegalnie grał hazardowo w kości z zawodowymi graczami[6].

Cartmell nosił przydomek Bloody Neck (Krwawy kark), podobno od używanego przez niego angielskiego przekleństwa bloody ("cholerny") albo też ze względu na fakt, że w dzieciństwie wskutek wypadku stracił dwa i pół palca prawej ręki[5].

Przypisy

  1. GBRAthletics: IC4A Championships (1876-1942) (ang.). [dostęp 31 grudnia 2009].
  2. GBRAthletics: United States Championships (Men 1876-1942) (ang.). [dostęp 31 grudnia 2009].
  3. GBRAthletics: British Athletic Championships 1876-1914) (ang.). [dostęp 31 grudnia 2009].
  4. Biografia Cartmella na stronie sports-reference.com (ang.). [dostęp 31 grudnia 2009].
  5. 5,0 5,1 Ken Rappoport: Tales from the Tar Heel Locker Room. Champaign: Sports Publishing L.L.C., 2005, s. 3-4. ISBN 1-59670-006-8. [dostęp 31 grudnia 2009]. (ang.)
  6. Adam Powell: University of North Carolina Basketball. Charleston: Arcadia Publishing, 2005, s. 11. ISBN 0-7385-4150-8. [dostęp 31 grudnia 2009]. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]