Naturalizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Naturalizacja (fr. naturalisation) – nadanie cudzoziemcowi obywatelstwa państwa, na terytorium którego się osiedlił. Naturalizacja najczęściej dotyczy imigrantów przybywających z przyczyn ekonomicznych, ale także uchodźców uciekających ze swojego kraju w obawie przed prześladowaniem oraz współmałżonków. Naturalizacja jest dobrowolna, a proces naturalizacyjny wszczynany na wniosek osoby zainteresowanej uzyskaniem obywatelstwa.

Naturalizacja następuje na podstawie zgody uprawnionego organu państwa, po spełnieniu określonych warunków (np. zamieszkiwania przez określony czas na terytorium państwa).

Spis treści

Naturalizacja w prawie polskim [edytuj]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Obywatelstwo polskie, w sekcji Nadanie polskiego obywatelstwa.

Uzyskanie polskiego obywatelstwa w drodze naturalizacji reguluje Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim[1]. Ustawa rozróżnia nadanie polskiego obywatelstwa stosowane wobec osób posiadających inne obywatelstwo oraz uznanie za polskiego obywatela, dotyczące bezpaństwowców oraz osób o nieustalonym obywatelstwie.

Wybrane przykłady naturalizacji [edytuj]

Informacje dodatkowe [edytuj]

  • Prawie milion obywateli Mołdawii złożyło wnioski o obywatelstwo Rumunii od czasu przystąpienia tego kraju do Unii Europejskiej (1 stycznia 2007). Władze w Kiszyniowie są bardzo zaniepokojone, gdyż liczba osób chcących się naturalizować w Rumunii wynosi około 25% populacji Mołdawii. Zgodnie z prawem obowiązującym w Rumunii od 1991, o obywatelstwo może się ubiegać każdy Mołdawianin, który udowodni, że on lub jego rodzice urodzili się na ziemiach należących przed 1940 do Rumunii. Około 3/4 mieszkańców Mołdawii spełnia te warunki[2].

Przypisy

  1. Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 161
  2. Mołdawianie w kolejce po Unijne paszporty. Rzeczpospolita, 10-11 marca 2007

Linki zewnętrzne [edytuj]

Emblem-scales.svg

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.