Nawłoć alpejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nawłoć alpejska
Solidago alpestris a3.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj nawłoć
Gatunek nawłoć alpejska
Nazwa systematyczna
Solidago alpestris Waldst. & Kit.
Sp. Pl., ed. 4 [Willdenow] 3(3): 2065. 180
Synonimy

S. virgaurea subsp. alpestris (Waldst. & Kit. ex Willd.) Gremli,
S. virgaurea
L. subsp. minuta (L.) Arcang.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostany i liście

Nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Przez niektórych botaników uważana jest za podgatunek nawłoci pospolitej. Występuje w górach środkowej Europy, w Polsce wyłącznie w wyższych partiach Sudetów i Karpat. Jest tam dość pospolita.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Sztywna, pojedyncza, naga lub rzadko owłosiona. Ma wysokość 10-50 cm.
Liście
Odziomkowe są mniejsze od dolnych liści łodygowych (ważna cecha różniąca od nawłoci pospolitej). Mają jajowaty lub eliptyczny kształt i zwężają się przy łodydze w oskrzydlony ogonek, brzegi ostro piłkowane. Liście na środku łodygi ogonkowe, w górnej części łodygi bezogonkowe, lancetowate z zaostrzonym końcem. Wszystkie liście z rzadka owłosione, zmniejszające się ku wierzchołkowi łodygi.
Kwiaty
Drobne, żółte, zebrane w koszyczki (od kilku do kilkunastu kwiatków w jednym koszyczku). Kwiatostany na krótkich szypułkach, wyrastające bardzo gęsto, szczególnie na szczycie łodygi i nie zebrane w wiechę, jak u nawłoci pospolitej. Listki okrywy kwiatostanu szeroko obrzeżone, niejednakowe. Kwiaty są zapylane przez motyle i muchówki. Brzeżne kwiaty języczkowe, żeńskie, znacznie dłuższe od listków okrywy koszyczka. Kwiaty środkowe są obupłciowe, rurkowe. Roślina miododajna.
Owoc
Niełupki z puchem kielichowym, rozsiewane przez wiatr (anemochoria).
Kłącze
Z rozgałęzionego kłącza wyrasta w pierwszym roku wegetacji tylko różyczka liści.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Siedlisko: ziołorośla, hale górskie, wolne miejsca w kosodrzewinie, przydroża, wilgotne miejsca wśród skał, murawy i borówczyska. Rośnie głównie w piętrze kosówki i piętrze halnym. Fitosocjologia: w klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Calamagrostietum villosae (tatricum)Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.. Roślina trująca: Roślina szkodliwa dla bydła domowego – może powodować zatrucia, objawiające się gorączką, obrzękami i nadmiernym wydalaniem moczu.

Information icon.svg Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina lecznicza. Ma podobne własności lecznicze, jak nawłoć pospolita.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. .Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Kwiaty Tatr. Przewodnik kieszonkowy. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 2003. ISBN 83-7073-385-9.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.