Nawojów Łużycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nawojów Łużycki
Renesansowe krużganki
Renesansowe krużganki
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lubański
Gmina Lubań
Liczba ludności (2006) 310
Strefa numeracyjna (+48) 75
Tablice rejestracyjne DLB
SIMC 0190360
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Nawojów Łużycki
Nawojów Łużycki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nawojów Łużycki
Nawojów Łużycki
Ziemia 51°10′36″N 15°20′27″E/51,176667 15,340833Na mapach: 51°10′36″N 15°20′27″E/51,176667 15,340833

Nawojów Łużycki (niem. Sächsisch Haugsdorf)[1]wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Lubań. Leży przy drodze wojewódzkiej DW357 relacji OsiecznicaLubań.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego. Rzeka Kwisa oddziela wieś od Nawojowa Śląskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Wieś nosiła kolejno nazwy: Hugisdorf (1287), Craas Hugonis (1291), Husdorff (1391), Haugsdorf (1426), Sächsisch Haugsdorf (XIX w.), Sächsisch Haugsdorf (do 1945), Słowiany Wielkie (1945-1947), Nawojów Łużycki (od 1947)[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • dwór, obecnie kościół filialny pw. MB Szkaplerznej; ruiny dworu wzniesionego przez Christopha von Tschirnhausa według jego projektu są perłą renesansowej architektury XVI wieku, sprowadzonej prosto z Włoch, gdzie studiował[1]. Obiekt pochodzi z lat 1570-1571. W 1626 r. częściowo spłonął. W XVIII w. został powiększony o drugie skrzydło, a w 1945 r.uszkodzony[1]. Dawną kaplicę dworską z częścią skrzydła po wojnie, w latach 1966-68, przebudowano na kościół, likwidując w tej części podział wewnętrzny pomieszczeń. Skrzydło z kościołem nakrywa dach czterospadowy[1]. Na zapleczu, niewidocznym od od strony drogi znajduje się dziedziniec z dwoma ocalałymi skrzydłami dworu. Najcenniejszy fragment stanowi krużganek wsparty na kamiennych kolumnach sięgający drugiej kondygnacji z loggią wspartą na kolumnach toskańskich i jońskich. Parapet zdobią kartusze herbowe, rozdzielone kariatydami na kroksztynach ozdobionych maszkaronami[1]. Misterne piaskowcowe płaskorzeźby zdobią arkady i pachwiny łuków. Obiekt jest niezabezpieczony i niszczeje.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Zespół autorów pod red. Marka Staffy: Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 2 (M-Ż). Wrocław, wyd. I-Bis: 2003, s. 82-86.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 10.9.2012]. s. 102.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]