Near Field Communication

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Telefon pracujący w trybie NFC

Near Field Communication, NFC (pol.: komunikacja bliskiego zasięgu) – krótkozasięgowy, wysokoczęstotliwościowy, radiowy standard komunikacji pozwalający na bezprzewodową wymianę danych na odległość do 20 centymetrów.

Technologia ta jest prostym rozszerzeniem ISO/IEC 14443 (karta zbliżeniowa), która łączy interfejs kart inteligentnych i czytnik w jednym urządzeniu. Urządzenia NFC mogą komunikować się zarówno z istniejącymi urządzeniami w standardzie ISO/IEC 14443 (karty i czytniki), jak również z innymi urządzeniami NFC, a tym samym są zgodne z istniejącą i będącą już w użyciu infrastrukturą publicznego transportu i płatności, jak MIFARE. NFC jest przede wszystkim nakierowane na wykorzystanie w telefonach komórkowych[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Zasięg: <20 cm
  • Częstotliwość: 13.56 MHz ± 7 kHz (Pasmo ISM)
  • Maksymalna szerokość pasma sygnału: 2 MHz
  • Przepustowość: 106, 212, 424 lub 848 kbit/s
  • Tryb pracy:
    • Tryb pasywny: Inicjujące urządzenie wytwarza pole elektromagnetyczne, a docelowe urządzenia odpowiada, modulując to pole. W trybie tym urządzenie docelowe jest zasilane mocą pola elektromagnetycznego urządzenia inicjującego, dzięki czemu urządzenie docelowe działa jako transponder.
    • Tryb aktywny: Oba urządzenia: inicjujące i docelowe komunikują się przez naprzemienne generowania swojego sygnału. Urządzenie wyłącza swoje pole elektromagnetyczne, gdy czeka na dane. W tym trybie oba urządzenia zwykle potrzebują zasilania.
  • Odbiór i nadawanie w tym samym czasie

Przypisy