Nefropatia IgA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nefropatia IgA; Choroba Bergera
Nephropathia IgA; Morbus Bergeri
Immunoglobulina IgA
Immunoglobulina IgA
ICD-10 N02.8

Nefropatia IgA (Choroba Bergera, łac. Nephropathia IgA; Morbus Bergeri, ang. Nephropathy IgA) – rodzaj glomerulopatii, w której dochodzi do odkładania się złogów immunoglobuliny A (IgA) w mezangium. Klinicznie schorzenie to objawia się nawracającym krwinkomoczem lub krwiomoczem

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Ocenia się, że nefropatia IgA stanowi 15-40% wszystkich pierwotnych glomerulopatii. W krajach gdzie do ustalenia rozpoznania stosuje się biopsję nerki jest to najczęstsza idiopatyczna postać kłębuszkowych zapaleń nerki.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Nefropatię IgA można określić jako mezangialne rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek. Choroba może mieć dwojaki charakter:

W przypadkach idiopatycznych uważa się, że pierwotną przyczyną jest defekt wytwarzania immunoglobuliny A w błonach śluzowych. Powoduje to zwiększoną produkcję IgA1 przez pobudzone limfocyty B szpiku kostnego. Polimeryczna IgA odkłada się w mezangium kłębuszków nerkowych, co z kolei stymuluje produkcję cytokin i czynników wzrostu, a następnie rozplem komórek i macierzy mezangium.

Histopatologia[edytuj | edytuj kod]

Występuje duża różnorodność obrazów w badaniu mikroskopowym.

W mikroskopie świetlnym stwierdza się kłębuszki o prawidłowym wyglądzie obok kłębuszków o różnie nasilonej proliferacji.

Mikroskop fluorescencyjny jako jedyny może rozpoznać tą glomerulopatię na podstawie badania immunofluorescencyjnego, w którym stwierdza się depozyty IgA.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Do objawów niewydolności nerek dochodzi rzadko (poniżej 5% wszystkich przypadków tej choroby).

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie przewlekłej postaci nefropatii IgA jest tylko objawowe i zależy od nasilenia białkomoczu:

  • < 1 g/d i prawidłowe stężenie kreatyniny we krwi – wymaga leczenie jedynie w sytuacji współistnienia nadciśnienia tętniczego – ACE-I lub sartanów
  • > 1 g/d – bez względu czy występuje nadciśnienie tętnicze podaje się ACE-I/sartany; przy rozwijającej się niewydolności nerek stosuje się glikokortykosteroidy, glikokortykosteroidy + cyklosporynę A, glikokortykosteroidy + azatioprynę

Rokowanie[edytuj | edytuj kod]

Po 25 latach od rozpoznania nefropatii IgA u 20-30% chorych rozwija się schyłkowa niewydolność nerek. U 40% chorych choroba powraca po przeszczepie nerki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerd Herold (red.): Medycyna wewnętrzna. Repetytorium dla studentów medycyny i lekarzy, wydanie IV. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 722-723. ISBN 83-200-3380-2.
  • Jerzy Stachura i Wenacjusz Domagała (red.): Patologia, znaczy słowo o chorobie, tom II, część 1. Polska Akademia Umiejętności, 2005, s. 888-889. ISBN 83-88857-92-4.
  • Zbigniew Hruby: Pierwotne kłębuszkowe zapalenia nerek. W: Michał Myśliwiec (red.): Nefrologia. Warszawa: Medical Tribune, 2010, s. 156-158, seria: Wielka Interna. ISBN 978-83-601-3562-4.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.