Nellie Melba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nellie Melba
Nellie Melba by Henry Walter Barnett.jpg
Imię i nazwisko Helen Porter Mitchell
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1861
Richmond k. Melbourne
Pochodzenie australijskie
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1931
Sydney
Typ głosu sopran
Zawód śpiewaczka
Wytwórnia płytowa Gramophone Company
Odznaczenia
Dama Wielkiego Krzyża Orderu Imperium Brytyjskiego
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Nellie Melba, właśc. Helen Porter Mitchell (ur. 19 maja 1861 w Richmond k. Melbourne, zm. 23 lutego 1931 w Sydney) – australijska śpiewaczka (sopran liryczno-koloraturowy).

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Debiutowała 13 października 1887 w brukselskim Théâtre de la Monnaie w roli Gildy w Rigoletto Giuseppe Verdiego.

Dzięki osobistym cechom: urodzie, czarowi, niezwykłemu temperamentowi i agresywności osiągnęła bardzo wysoką pozycję artystyczną i towarzyską. Świat przyjmował ją jak władczynię, Camille Saint-Saëns napisał dla niej operę Helena, w której śpiewała główną rolę. Car Aleksander III wraz z braćmi Janem i Edwardem Reszke zaprosił ją do Rosji, gdzie została przyjęta entuzjastycznie. Przez przeszło 20 lat była jedną z czołowych artystek świata, śpiewała na wszystkich najważniejszych scenach. Głównym terenem jej triumfów była londyńska Covent Garden, a największą kreacją rola Mimi w Cyganerii Giacomo Pucciniego. Krytycy twierdzili, że była opętana zazdrością do rywalek, takich jak Luisa Tetrazzini, Emma Eames, Selma Kurz i Lilian Nordica.

Karierę zakończyła uroczystym koncertem w Covent Garden w 1926, oświadczając: „Żegnaj, moja wspaniała wielkości!”

Lody „Melba”[edytuj | edytuj kod]

Ten deser swoją nazwę zawdzięcza Nellie Melbie. Mąż śpiewaczki, Porter-Amstrong, bogaty amerykański przemysłowiec, na cześć żony wydał przyjęcie w londyńskim hotelu „Savoy”. Specjalnie na tę okazję sprowadził z Paryża Augusta Escoffiera, aby mistrz kuchni skomponował wyjątkową potrawę dla wyjątkowej kobiety. Escoffier stworzył lodowe arcydzieło. Obrane ze skórki brzoskwinie (ugotowane w syropie z wanilią) spoczęły na grubej warstwie lodów śmietankowych. Wierzch otulała galaretka malinowa. Oryginalną recepturę wzbogacono potem bitą śmietaną i biszkoptami.

Od tego wydarzenia, słowo „melba” kojarzy się niektórym, nie z operą, lecz z pysznym deserem lodowym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]