Nellie Melba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nellie Melba
Ilustracja
Imię i nazwisko Helen Porter Mitchell
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1861
Richmond k. Melbourne
Pochodzenie australijskie
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1931
Sydney
Typ głosu sopran
Zawód śpiewaczka
Wytwórnia płytowa Gramophone Company
Odznaczenia
Dama Wielkiego Krzyża Orderu Imperium Brytyjskiego

Nellie Melba, właśc. Helen Porter Mitchell (ur. 19 maja 1861 w Richmond k. Melbourne, zm. 23 lutego 1931 w Sydney) – australijska śpiewaczka (sopran liryczno-koloraturowy).

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Debiutowała 13 października 1887 w brukselskim Théâtre de la Monnaie w roli Gildy w Rigoletto Giuseppe Verdiego.

Dzięki osobistym cechom: urodzie, czarowi, niezwykłemu temperamentowi i agresywności osiągnęła bardzo wysoką pozycję artystyczną i towarzyską. Świat przyjmował ją jak władczynię, Camille Saint-Saëns napisał dla niej operę Helena, w której śpiewała główną rolę. Car Aleksander III zaprosił ją (wraz z braćmi Janem i Edwardem Reszke) do Rosji, gdzie została przyjęta entuzjastycznie. Przez przeszło 20 lat była jedną z czołowych artystek świata, śpiewała na wszystkich najważniejszych scenach. Głównym terenem jej triumfów była londyńska Covent Garden, a największą kreacją rola Mimi w Cyganerii Giacomo Pucciniego. Krytycy twierdzili, że była opętana zazdrością do rywalek, takich jak Luisa Tetrazzini, Emma Eames, Selma Kurz i Lilian Nordica.

Karierę zakończyła uroczystym koncertem w Covent Garden w 1926, oświadczając: „Żegnaj, moja wspaniała wielkości!”

Lody „Melba”[edytuj | edytuj kod]

Ten deser swoją nazwę zawdzięcza Nellie Melbie. Mąż śpiewaczki, Porter-Amstrong, bogaty amerykański przemysłowiec, na cześć żony wydał przyjęcie w londyńskim hotelu „Savoy”. Specjalnie na tę okazję sprowadził z Paryża Augusta Escoffiera, aby mistrz kuchni skomponował wyjątkową potrawę dla wyjątkowej kobiety. Escoffier stworzył lodowe arcydzieło. Obrane ze skórki brzoskwinie (ugotowane w syropie z wanilią) spoczęły na grubej warstwie lodów śmietankowych. Wierzch otulała galaretka malinowa. Oryginalną recepturę wzbogacono potem bitą śmietaną i biszkoptami.

Od tego wydarzenia, słowo „melba” kojarzy się niektórym, nie z operą, lecz z pysznym deserem lodowym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]