Nelson Freire

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nelson Freire (ur. 18 października 1944 w Boa Esperança) – brazylijski pianista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 3 lat pod kierunkiem Nise Obino i Lucii Branco. Pierwszy publiczny recital dał w wieku 5 lat, grając Sonatę A-dur Mozarta. Gdy miał 12 lat grał z orkiestrą V koncert fortepianowy Beethovena.

W 1957, po wygranej w konkursie pianistycznym w Rio de Janeiro, kontynuował edukację u Bruno Seidlhofera w Wiedniu. W 1964 zdobył medal Dinu Lipattiego w Londynie i I nagrodę na konkursie Vianna da Motta w Lizbonie.

Koncertuje w najważniejszych ośrodkach na całym świecie; zapraszany jest do współpracy przez tak znakomite orkiestry, jak Filharmonicy Berlińscy, Filharmonicy Monachijscy, Bayerisches Rundfunk Orchester, Tonhalle Orkester w Zurichu, Symfonicy Wiedeńscy, Royal Philharmonic w Amsterdamie, London Symphony, Orchestre National de France, Philharmonique de Radio France, Orchestre de la Suisse Romande oraz czołowe orkiestry z USA i Japonii.

W 1999 roku zagrał w Warszawie koncert uświetniający obchody 150 rocznicy śmierci Fryderyka Chopina.

Współpracował z najwybitniejszymi dyrygentami naszych czasów, takimi jak Pierre Boulez, Riccardo Chailly, Charles Dutoit, Valery Gergiev, Eugene Jochum, Fabio Luisi, Lorin Maazel, Kurt Masur, Rudolf Kempe, Vaclav Neumann, Seiji Ozawa, Andre Previn, Gennady Rozhdestvensky, David Zinman i Hugh Wolff.

Wielkie sukcesy przyniosły mu także występy z Marthą Argerich w Europie, Japonii, Brazylii, Argentynie i USA.
2 października 2010 na koncercie inauguracyjnym XVI Konkursu Chopinowskiego wystąpił razem z nią, wykonując Sonatę D-dur KV 381 Mozarta, Rondo A-dur Schuberta, Wariacje b-moll na temat Haydna Brahmsa oraz Sonatę na dwa fortepiany i perkusję Bartoka.

Jego płyty wydawały m.in. Sony/CBS, Teldec, Deutsche Grammophon i Decca Records.
Otrzymał także tytuł Solisty Roku przyznawany przez francuskie Victoires de la Musique (2002) i nominację do Grammy za najlepszą płytę solową (nagranie Chopina, 2006).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]