Neoekspresjonizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Neoekspresjonizm, również Nowoekspresjonizm, Nowa Ekspresja – trend w sztuce współczesnej, którego początki można odnaleźć w późnych latach 60., przeżywający swój rozkwit w latach 80. XX wieku.

Powstał w kontraście do modnego wówczas minimalizmu, konceptualizmu i abstrakcji geometrycznej. Cechą charakterystyczną Neoekspresjonistów jest wyrażanie uczuć, posługiwanie się emocjami, ekspresją i intuicją. Obrazy są często formą collage'ów, malowane ekspresywnymi, silnymi, a czasem pozornie niedbałymi pociągnięciami pędzla. Przedstawiają żywe, agresywne i osobiste widzenie świata wyrażając raczej spontaniczne odczucia niż konkretne idee.

Prekursorami ruchu byli: Georg Baselitz, Anselm Kiefer i A. Penck, Sandro Chia, Francesco Clemente, Julian Schnabel, Susan Rothenberg. Neoekspresjonizm wzorował się na działalności niemieckiej grupy Neue Wilde (Nowi Dzicy), działającej w ramach transawangardy.

W Polsce do głównych postaci tego prądu należą: Zygmunt Magner, Krzysztof Skarbek, grupa Gruppa, LuXuS (Jerzy Kosałka, Paweł Jarodzki), Zdzisław Nitka, Jerzy Świątkowski, Cezary Staniszewski, Janusz Mulak, Michał Kowalski, Grzegorz Śmigielski, Ludwik Konarzewski (junior).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anda Rottenberg, Sztuka w Polsce 1945-2005, Warszawa 2005, s. 294-318.
  • Ryszard Ziarkiewicz, Ekspresja lat 80-tych. Scenariusz wystawy, Warszawa 1990.
  • Encyklopedia ekspresjonizmu, przekł. Dorota Górna, WAiF, PWN, Warszawa 1996.