Neomodernizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Historia architektury
< Modernizm
Postmodernizm i architektura współczesna
Czas trwania: od ok. 1965
Zasięg: świat
... w Stanach Zjednoczonych
... w Europie
... w Polsce
Dekonstruktywizm
High-tech
Neomodernizm
Neomodernizm: Birchmeier Kaufmann Architekten, dom wielorodzinny w Zurychu
G. Behnisch, Akademia Sztuk Pięknych w Berlinie. Neomodernistyczna ściana kurtynowa kryje za sobą budynek o charakterze dekonstruktywistycznym

Neomodernizmstyl architektoniczny przełomu XX i XXI w., nawiązujący do repertuaru form przestrzennych i detalu modernizmu, jednak w odłączeniu od jego idei społeczno-politycznych i zwykle urbanistycznych. Nierzadko neomodernistyczna jest tylko fasada budynku, co stoi w jawnej sprzeczności z modernistyczną ideą traktowania budynku jako całości.

Neomodernizm stanowi od początku lat 80. reakcję na przepych eklektycznego postmodernizmu i protest wobec populizmu w architekturze, poszukując w prostocie odpowiedniego środka wyrazu dla współczesności. Z drugiej strony często ucieka się do rozwiązań spektakularnych, jednak sztucznych i wybranych jedynie dla efektu, np. wielkopowierzchniowych przeszkleń, kapiteli świetlnych lub oculusów. Bryły budynków neomodernistycznych są konstruowane według jasnych zasad subtrakcyjnych lub addytywnych, głównie z elementów kubicznych, nierzadko też form obrotowych.

Do kierunków neomodernistycznych można zaliczyć tzw. nowy rygoryzm, opierający się na kreowaniu budynku w oparciu o jego zasadę konstrukcyjną i układ funkcjonalny, z uwypukleniem szczególnie atrakcyjnych wizualnie aspektów. Budynki tego prądu mają wywierać optymistyczne wrażenie związane z nowoczesnością.

W szerszym sensie również dekonstruktywizm określany jest jako prąd neomodernistyczny.

Wybrani przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dirk Meyhöfer Kein Abschied von der Moderne. Architekten und ihre Visionen, Hamburg 2000, ISBN 3-88506-293-3
  • Alexander Tzonis, Liane Lefaivre Architektur in Europa seit 1968, Frankfurt nad Menem-Nowy Jork 1992, ISBN 3-593-34708-3