Neotaoizm
| Neotaoizm | |
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Xuánxué |
| Wade-Giles | Hsüan-hsüeh |
| Zn. tradycyjne | 玄學 |
| Zn. uproszczone | 玄学 |
| Część serii na temat Taoizmu |
|
 |
|
| Wierzenia | |
|---|---|
| Dao · De | |
| Wuji · Taiji | |
| Yin i yang · Wu xing | |
| Qi ·Neidan | |
| Wu wei | |
| Święte księgi | |
| Daodejing · Zhuangzi | |
| Liezi · Daozang | |
| Główni myśliciele | |
| Laozi · Zhuangzi | |
| Zhang Daoling · Zhang Jiao | |
| Ge Hong · Chen Tuan | |
| Wang Chongyang | |
| Szkoły | |
| Wudoumi Dao · Tianshi Dao | |
| Shangqing · Lingbao | |
| Quanzhen · Zhengyi Dao | |
| Xuanxue | |
Neotaoizm – nurt filozoficzny, odmiana taoizmu, rozwijający się w okresie od III do IV wieku. W języku chińskim nosi nazwę xuanxue, czyli ciemna nauka (rozumiane jako tajemna, głęboka).
Neotaoiści koncentrowali się na studiach nad Daodejing, Zhuangzi i Księgą Przemian. Konfucjusza uważali za największego mędrca, znali i poważali niektóre z klasycznych pism konfucjańskich, choć interpretowali je w duchu taoizmu. Za cel stawiali sobie nadanie tekstom konfucjańskim nowych znaczeń w oparciu o pojęcia taoistyczne oraz przeinterpretowanie taoizmu w duchu społeczno-moralnej doktryny konfucjanizmu[1]. Nawiązywali także do dociekań szkoły nazw, skoncentrowanych wokół wykraczania poza kształty i cechy (rozważania na temat nazwy, rzeczywistości i ich wzajemnych stosunków).
Głównymi teoretykami neotaoizmu byli Wang Bi, He Yan i Guo Xiang.
Przypisy
- ↑ Encyklopedia historyczna świata. T. III. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 312. ISBN 83-85909-61-3.
Bibliografia [edytuj]
- Feng Youlan: Krótka historia filozofii chińskiej. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13421-6.
