Nerw podoczodołowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nerw podoczodołowy (łac. nervus infraorbitalis) – w anatomii człowieka nerw będący przedłużeniem nerwu szczękowego (V2).

Na swoim przebiegu oddaje następujące odgałęzienia:

  • nerwy zębodołowe górne
    • gałęzie zębodołowe górne tylne
    • gałąź zębodołowa górna środkowa
    • gałęzie zębodołowe górne przednie
  • gałęzie końcowe unerwiające skórę i błonę śluzową podoczodołowej okolicy twarzy
    • gałęzie powiekowe dolne
    • gałęzie nosowe wewnętrzne
    • gałęzie nosowe zewnętrzne
    • gałęzie wargowe górne

Wszystkie gałęzie zębodołowe górne tworzą splot zębowy górny, zlokalizowany w wyrostku zębodołowym szczęki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Wyd. III. T. V. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989, s. 191-193. ISBN 83-200-1230-9.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.