Nerw uszny wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nerw uszny wielki (łac. nervus auricularis magnus) – gałąź skórna splotu szyjnego odpowiedzialna za unerwienie czuciowe skóry małżowiny usznej, przewodu słuchowego zewnętrznego tylnej części policzka oraz skóry kąta żuchwy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Po przejściu przez blaszkę powierzchowną powięzi szyi zakręca na tylnej krawędzi mięśnia mostowo-obojczykowo-sutkowego przebiegając po jego zewnętrznej powierzchni w kierunku małżowiny usznej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Aleksandrowicz, Bogdan Ciszek: Anatomia kliniczna głowy i szyi. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 273-274. ISBN 9788320032437.