Nerw węchowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unerwienie przegrody nosa, zaznaczono nici węchowe (fila olfactoria) i opuszkę węchową (bulbus olfactorius).
Ilustracja połączenia jamy nosowej z jamą ustną, umożliwiającego jednoczesne odbieranie wrażeń węchowych i smakowych (ocena smakowitości)

Nerw węchowy (łac. nervus olfactorius, ang. olfactory nerve) - czuciowy nerw czaszkowy, przewodzący bodźce węchowe.

U człowieka składa się on z około 20 nici węchowych (fila olfactoria), które odchodzą od komórek węchowych, mieszczących się w polu węchowym jamy nosa. Nici węchowe wchodzą do jamy czaszki przez blaszkę sitową kości sitowej (lamina cribrosa ossis ethmoidale) i kończą się w opuszce węchowej (bulbus olfactorius).

Nerwy węchowe prowadzą bodźce czuciowe z górnej części błony śluzowej nosa (nabłonek węchowy), gdzie mieszczą się receptory węchowe. Liczne nerwy węchowe biegną z jamy nosowej przez otworki w kości sitowej do jamy czaszki, dochodzą do tzw. opuszki węchowej, a następnie drogą węchową dochodzą do kory zakrętu hipokampa, gdzie znajduje się korowy ośrodek węchu. Przy złamaniach podstawy czaszki może dojść do uszkodzenia nerwów węchowych i zaburzeń lub całkowitej utraty węchu (zobacz: anosmia, hiposmia, zaburzenia węchu).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.