Nevil Maskelyne
| Nevil Maskelyne | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 października 1732 roku Londyn |
| Data i miejsce śmierci | 5 stycznia 1748 roku Greenwich |
| Zawód | astronom |
Nevil Maskelyne (ur. 6 października 1732 w Londynie, zm. 5 stycznia 1811 r. w Greenwich) – brytyjski astronom, który zasłynął dzięki badaniom w dziedzinie nawigacji. Od 1765 roku piąty Astronom Królewski. W 1775 roku otrzymał Medal Copleya.
Astronomią zainteresował się po zaćmieniu Księżyca 25 lipca 1748 roku. W 1761 roku dokonał obserwacji przejścia Wenus przed tarczą Słońca, co umożliwiło wyznaczenie jednostki astronomicznej. Podczas podróży na wyspę św. Heleny prowadził doświadczenia z wyznaczeniem długości geograficznej z obserwacji Księżyca, a następnie wprowadził tę metodę do nawigacji opisanej w The British Mariner's Guide (1763). Po zastąpieniu w 1765 roku Nathaniela Blissa na stanowisku astronoma królewskiego wydał pierwszy tom Nautical Almanac (1766). W 1758 został członkiem Londyńskiego Towarzystwa Królewskiego.[1] W roku 1772 zaproponował metodę wyznaczenia stałej grawitacji i gęstości Ziemi polegającą na pomiarze odchylenia od pionu ciężarka zwisającego z liny umieszczonego w pobliżu góry o znanych parametrach.
Jako członek jury nadzorował weryfikację chronometru Johna Harrisona (będąc przy tym sceptycznie nastawiony do tego wynalazku)[2].
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Britannica. Poznań: 2006, s. 87. ISBN 978-83-60563-25-0.
- ↑ Ludwik Zajdler „Dzieje zegara” Warszawa 1977 wydanie 2 (rozdział „Zwycięzca wielkiego konkursu”).
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Wróblewski. Oblicza królewskiego astronoma. „Wiedza i Życie”, s. 63, marzec 2009. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0137-8929.
- Encyklopedia Britannica
