New urbanism

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

The new urbanism (ang. Nowy urbanizm, nowa miejskość) – nurt urbanistyki zaliczany do postmodernizmu, ale różniący się od niego w znaczących punktach. Związany m.in. z postacią teoretyka urbanistyki i architekta Leona Kriera. Charakteryzuje się nawrotem do tradycyjnej, historycznej kompozycji miast. Miasta utrzymane w konwencji new urbanism posiadają plac centralny (rynek) - nowoprojektowany, lub rozwijane są w oparciu o istniejącą starówkę. Zabudowa projektowana jest kwartałowo.

Propaguje się kompleksową rewitalizację centrów miast i zwiększanie ich atrakcyjności (wielofunkcyjności), odwrót od zasiedlania przedmieść, wprowadzanie stref uspokojonego ruchu i stref pieszych w miejsce rozcinających miasta dróg szybkiego ruchu (łącznie z ich likwidacją w centrach miast i zniesieniem wszelkich utrudnień dla ruchu pieszego - np. przejść podziemnych, kładek, czy świateł), modernizację i budowę sprawnych sieci komunikacji publicznej, kosztem marginalizacji użycia samochodów.

Nurt ten stanowi reakcje na modernizm skrajnie odrzucający historyzm w architekturze i urbanistyce. The new urbanism zdobywał popularność od lat 70. w USA (np. rewitalizacja centrum Portland), a obecnie jest na szeroką skalę rozwijany w Europie (Poundbury, UK).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Wesołowski, Miasto w ruchu - dobre praktyki w organizowaniu transportu miejskiego, Instytut Spraw Obywatelskich, Łódź, 2008, ISBN 978-83-926007-0-1
  2. Jakub Głaz, Dokąd pełznie miasto, w: Brand Magazyn Centrum Biznesu i Sztuki Stary Browar, nr 14/2010, ss.18-23, Fortis Nowy Stary Browar, Poznań, 2010, ISSN 1898-9284