Cynomys gunnisoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Nieświszczuk Gunnisona)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nieświszczuk Gunnisona
Cynomys gunnisoni[1]
Baird, 1855
Nieświszczuk Gunnisona
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina Xerinae
Plemię susły i świszcze
Rodzaj nieświszczuk
Gatunek nieświszczuk Gunnisona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania Cynomys gunnisoni[3]
Portal Portal Zoologia

Nieświszczuk Gunnisona (Cynomys gunnisoni) – gatunek ssaka z rodziny wiewiórkowatych występujący w południowych Górach Skalistych.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Średnia długość ciała wynosi 30–37 cm. Masa ciała to ok. 900 g. Samce są nieco większe od samic. Sierść jest żółtawa, z niektórymi włosami czarnymi. Na szczycie głowy, policzkach i nad oczami wyraźnie ciemniejsza. Ogon mierzy 4–7 cm, jego koniec jest szary – to charakterystyczna cecha tego gatunku.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta żyją w norach, w koloniach liczących 50–100 osobników. Są częściowo terytorialne – samce bronią bezpośredniego sąsiedztwa swojej nory, ale nie przeszkadza im obecność innych osobników podczas żerowania, samice podczas wychowywania młodych są bardzo agresywne, w pozostałą część roku nie wykazują zachowań terytorialnych. Nieświszczuki prowadzą dzienny tryb życia, najbardziej aktywne są wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Wykazują zachowania charakterystyczne dla swojej rodziny – często stają słupka i rozglądają się w poszukiwaniu niebezpieczeństwa, a zaniepokojone wydają z siebie odgłos przypominający szczekanie. Te szczeknięcia mają złożoną strukturę – odgłosy zmieniają w zależności od rodzaju zagrożenia, a dokładna barwa głosu różni się pomiędzy stadami, tworząc pewien rodzaj dialektów.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywią się głównie trawą, czasem zjadają także gałązki krzewów, zioła i rośliny z rodziny ciborowatych.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Nieświszczuki Gunnisona rozmnażają się raz w roku – na przełomie kwietnia i maja. Samica po miesięcznej ciąży rodzi młode, które pierwszy miesiąc życia spędzają w norze. Po wyjściu na powierzchnię zwierzę przestaje być karmione mlekiem i zaczyna żywić się roślinami. Kiedy cały miot jest już odstawiony od mleka, matka zostawia młode i przenosi się do innej nory. Zwierzęta są przez to zmuszone do usamodzielnienia się. Samice są zdolne do rozrodu po pierwszym roku życia.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Głównymi powodami śmierci nieświszczuków są choroby, drapieżniki (takie jak borsuki, łasice, kojoty i niektóre gady) oraz aktywność człowieka. Zwierzęta są częstymi nosicielami pasożytów – pcheł i kleszczy. Największym zagrożeniem dla gatunku jest człowiek. Masowe polowania i używanie trutek na początku XX wieku doprowadziły do wyraźnego spadku liczebności populacji. Obecnie nieświszczuki Gunnisona są chronione na niektórych terenach występowania, np. w okolicach Blue River w Kolorado.

Przypisy

  1. Cynomys gunnisoni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Cynomys gunnisoni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2008. Cynomys gunnisoni. In: IUCN 2014. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.3. http://www.iucnredlist.org. Downloaded on 24 February 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Cynomys gunnisoni (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 22 marca 2010].