Cynomys gunnisoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Nieświszczuk Gunnisona)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nieświszczuk Gunnisona
Cynomys gunnisoni[1]
Baird, 1855
Nieświszczuk Gunnisona
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina Xerinae
Plemię susły i świszcze
Rodzaj nieświszczuk
Gatunek nieświszczuk Gunnisona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nieświszczuk Gunnisona (Cynomys gunnisoni) – gatunek ssaka z rodziny wiewiórkowatych występujący w południowych Górach Skalistych.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Średnia długość ciała wynosi 30–37 cm. Masa ciała to ok. 900 g. Samce są nieco większe od samic. Sierść jest żółtawa, z niektórymi włosami czarnymi. Na szczycie głowy, policzkach i nad oczami wyraźnie ciemniejsza. Ogon mierzy 4–7 cm, jego koniec jest szary – to charakterystyczna cecha tego gatunku.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta żyją w norach, w koloniach liczących 50–100 osobników. Są częściowo terytorialne – samce bronią bezpośredniego sąsiedztwa swojej nory, ale nie przeszkadza im obecność innych osobników podczas żerowania, samice podczas wychowywania młodych są bardzo agresywne, w pozostałą część roku nie wykazują zachowań terytorialnych. Nieświszczuki prowadzą dzienny tryb życia, najbardziej aktywne są wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Wykazują zachowania charakterystyczne dla swojej rodziny – często stają słupka i rozglądają się w poszukiwaniu niebezpieczeństwa, a zaniepokojone wydają z siebie odgłos przypominający szczekanie. Te szczeknięcia mają złożoną strukturę – odgłosy zmieniają w zależności od rodzaju zagrożenia, a dokładna barwa głosu różni się pomiędzy stadami, tworząc pewien rodzaj dialektów.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywią się głównie trawą, czasem zjadają także gałązki krzewów, zioła i rośliny z rodziny ciborowatych.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Nieświszczuki Gunnisona rozmnażają się raz w roku – na przełomie kwietnia i maja. Samica po miesięcznej ciąży rodzi młode, które pierwszy miesiąc życia spędzają w norze. Po wyjściu na powierzchnię zwierzę przestaje być karmione mlekiem i zaczyna żywić się roślinami. Kiedy cały miot jest już odstawiony od mleka, matka zostawia młode i przenosi się do innej nory. Zwierzęta są przez to zmuszone do usamodzielnienia się. Samice są zdolne do rozrodu po pierwszym roku życia.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Głównymi powodami śmierci nieświszczuków są choroby, drapieżniki (takie jak borsuki, łasice, kojoty i niektóre gady) oraz aktywność człowieka. Zwierzęta są częstymi nosicielami pasożytów – pcheł i kleszczy. Największym zagrożeniem dla gatunku jest człowiek. Masowe polowania i używanie trutek na początku XX wieku doprowadziły do wyraźnego spadku liczebności populacji. Obecnie nieświszczuki Gunnisona są chronione na niektórych terenach występowania, np. w okolicach Blue River w Kolorado.

Przypisy

  1. Cynomys gunnisoni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Cynomys gunnisoni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Cynomys gunnisoni (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 22 marca 2010].