Niebo nad Berlinem
| Niebo nad Berlinem Der Himmel über Berlin |
|
| Gatunek | melodramat |
| Data premiery | 23 września 1987 |
| Kraj produkcji |  Francja Niemcy |
| Język | niemiecki |
| Czas trwania | 127 min. |
| Reżyseria | Wim Wenders |
| Scenariusz | Peter Handke Wim Wenders Richard Reitinger |
| Główne role | Bruno Ganz Solveig Dommartin Otto Sander Curt Bois Peter Falk |
| Muzyka | Jürgen Knieper |
| Zdjęcia | Henri Alekan |
| Scenografia | Esther Walz Heidi Lüdi |
| Kostiumy | Monika Jacobs |
| Montaż | Peter Przygodda |
| Produkcja | Wim Wenders Anatole Dauman |
Niebo nad Berlinem (oryg. Der Himmel über Berlin) – jeden z najsłynniejszych filmów niemieckiego reżysera Wima Wendersa. W 1998 na podstawie Nieba nad Berlinem nakręcono amerykański film Miasto Aniołów.
Spis treści |
Obsada [edytuj]
- Bruno Ganz – Damiel
- Solveig Dommartin – Marion
- Otto Sander – Cassiel
- Peter Falk – Peter Falk
- Curt Bois – Homer
- Lajos Kovács – Trener Marion
- Teresa Harder – Anioł w bibliotece
- Didier Flamand – Anioł w bibliotece
- Nick Cave – Nick Cave
Opis fabuły [edytuj]
Miejscem akcji filmu jest Berlin Zachodni w połowie lat 80., a częstym motywem jest klaustrofobiczne zamknięcie miasta murem, zniszczenie przeszłości (m.in. ruiny hotelu Esplanade, w których odbywa się koncert, czy ugór po dawnym Potsdamer Platz). Miasto zostało nam pokazane oczyma dwóch aniołów (Damiela i Casiela). Jest ono smutne i ponure. Żyjący w nim ludzie są nieszczęśliwi. Wysłannicy Boga (widziani tylko przez dzieci) wędrują ulicami miasta, przyglądają się codziennemu życiu jego mieszkańców i im pomagają. Nieśmiertelni aniołowie widzą świat w odcieniach szarości (nie widzą kolorów), nie czują bólu, głodu, smutku czy radości – innymi słowy mówiąc, nie odczuwają tego co zwykli ludzie. Pewnego dnia Damiel zakochuje się w pięknej akrobatce Marion. Jest to dla niego obce uczucie, nie potrafi sobie z nim poradzić. Postanawia zrezygnować z nieśmiertelności i stać się człowiekiem. W tej drodze pomaga mu były anioł, obecnie aktor filmowy, Peter Falk.
Film po kilku latach zyskał niespodziewanie dodatkowe znaczenie - stał się ostatnim zapisem paradokumentalnym Berlina Zachodniego, ponieważ większość miejsc, w których powstawał, została w ciągu kolejnej dekady, po zjednoczeniu Berlina, zabudowana lub zburzona.
Muzyka w filmie [edytuj]
Wśród wykonawców na ścieżce dźwiękowej do filmu znajdują się m.in.: Jürgen Knieper, Laurent Petitgand, Laurie Anderson[1]. Ponadto w filmie wykorzystano utwór Nicka Cave'a And The Bad Seeds - The Carny, w momencie gdy Marion przebiera się w wozie cyrkowym, jednocześnie słucha The Carny z płyty winylowej Nick Cave And The Bad Seeds - z albumu Your Funeral... My Trial[1]. W filmie jest też przedstawiony koncert Nicka Cave'a And The Bad Seeds w nocnym klubie, podczas którego zespół wykonuje utwory: The Carny i From Her To Eternity[1][2]. Na potrzeby filmu zaaranżowano również w nocnym klubie w formie koncertowej Six Bells Chime zespołu Crime And The City Solution z płyty Room Of Lights[1][3], podczas którego bohaterka Marion wczuwa się w rytm oraz muzykę utworu, jednocześnie porusza biodrami i po chwili zaczyna tańczyć.
Nagrody [edytuj]
- 1987 Festiwal Filmowy w Cannes – najlepszy reżyser
- 1987 Francuska Krytyka Filmowa – najlepszy film zagraniczny
- 1988 Europejska Nagroda Filmowa (Felix) – za reżyserię
- 1988 Nagroda za najlepszy film niemiecki
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Plakat
- Niebo nad Berlinem w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Niebo nad Berlinem w bazie stopklatka.pl
- Oficjalna strona filmu (ang.)
- Niebo nad Berlinem w bazie filmweb.pl
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Various - Wings Of Desire (ang.). 2010-01-01. [dostęp 2010-09-03].
- ↑ Ian Johnston: Nick Cave. Toruń: C&T, 1997. ISBN 83-85318-86-0.
- ↑ Wiesław Weiss: Crime And The City Solution w: Rock Encyklopedia. Warszawa: Iskry, 1991, s. 149. ISBN 83-207-1374-9.
|
|||||||||||||||||||
