Niedobór witaminy B12
| Niedobór innych określonych witamin z grupy B | |||
|
|||
Niedobór witaminy B12 manifestuje się jako złożony zespół chorobowy, którego głównymi objawami są objawy neurologiczne, hematologiczne i psychiatryczne. U podstaw biochemicznych zespołu leży zaburzenie metabolizmu metioniny, wywołane brakiem kofaktora (jakim jest kobalamina) enzymu syntetazy metioniny. Nieleczona jest stanem zagrażającym życiu.
Spis treści |
Epidemiologia [edytuj]
Niedobory witaminy B12 w krajach północnoeuropejskich ocenia się na 1-2% populacji ale ocena ta jest utrudniona m.in. ze względu na fakt niewysokiej swoistości laboratoryjnych metod oznaczeń[1].
Etiologia [edytuj]
1) Niedobór witaminy B12 w diecie spotykany u:
- osób stosujących dietę wegańską[1] (o ile nie suplementuje się witaminy B12),
- anorektyków[1],
- alkoholików,
- osób starszych nie odżywiających się prawidłowo[1].
2) Zaburzenia wchłaniania kobalaminy:
- związane z niedoborem lub unieczynnieniem czynnika wewnętrznego (Castle'a):
- choroba Addisona-Biermera,
- choroby żołądka:
- rak żołądka[potrzebne źródło],
- stan po gastrektomii,
- przewlekłe (autoimmunologiczne lub nieautoimmunologiczne, np. wywołane przez H. pylori) zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka.[2] U osób w podeszłym wieku częstą przyczyną niedoboru witaminy B12 jest bezsoczność spowodowana przewlekłymi zmianami zanikowymi śluzówki żołądka, często nasilonymi wskutek przewlekłego przyjmowania leków[1]. Niszczenie komórek okładzinowych skutkuje zmniejszonym wydzielaniem czynnika wewnętrznego oraz zwiększeniem pH (achlorhydria). Bezkwaśność lub niedokwaśność upośledza uwalnianie witaminy B12 z kompleksów białkowych w pokarmach[3] oraz powoduje zespół rozrostu bakteryjnego[4]. Nadmiernie rozwinięta flora jelita cienkiego dodatkowo zużywa witaminę B12[5];
- wrodzony niedobór czynnika wewnętrznego,
- długotrwałe przyjmowanie inhibitorów pompy protonowej;
- związane z upośledzeniem wchłaniania kompleksu kobalamina-czynnik wewnętrzny w jelicie krętym:
- choroby jelita cienkiego (resekcja jelita, nowotwory, uchyłkowatość, choroba Leśniowskiego-Crohna),
- wrodzone, wybiórcze zaburzenie wchłaniania (rzadko) - najczęściej zespół Imerslund-Gräsbecka,
- celiakia.[6]
3) Zwiększone zużycie przez organizmy obce (współzawodnictwo pokarmowe):
- zespół rozrostu bakteryjnego[5],
- infestacja bruzdogłowcem szerokim (difylobotrioza).
4) Inne:
- niedobór transkobalaminy II i niektóre inne mutacje prowadzące do homocystynurii,
- AIDS[1].
Objawy i przebieg [edytuj]
Objawy niedokrwistości [edytuj]
- osłabienie, męczliwość
- upośledzenie koncentracji
- bóle i zawroty głowy
- tachykardia
- bladość skóry i błon śluzowych
Objawy ze strony przewodu pokarmowego [edytuj]
- utrata czucia smaku
- pieczenie języka
- utrata łaknienia, chudnięcie
Objawy neurologiczne [edytuj]
Objawy neurologiczne często wyprzedzają pozostałe manifestacje choroby. W kolejności pojawiają się:
- parestezje palców dłoni i stóp
- osłabienie
- niepewność chodu
- objawy uszkodzenia tylnosznurowego:
- zaburzenia czucia wibracji
- zaburzenia czucia dotyku
- zaburzenia czucia głębokiego
- upośledzenie czucia temperatury i bólu
- objawy uszkodzenia sznurów bocznych rdzenia:
- osłabienie siły mięśniowej kończyn
- wzrost napięcia mięśniowego o typie spastycznym
- objawy zespołu piramidowego
- zanik nerwu wzrokowego: początkowo mroczek paracentralny w polu widzenia, potem osłabienie ostrości wzroku, nieleczona choroba prowadzi nieodwracalnie do ślepoty.
Objawy psychiatryczne [edytuj]
- Zaburzenia poznawcze - od łagodnych (MCI) do otępienia. W patofizjologii odgrywa tutaj rolę sam niedobór witaminy B12, jak również hiperhomocysteinemia (będąca skutkiem jej niedoboru i ewentualnego współistniejącego niedoboru witaminy B6 / kwasu foliowego) zwiększająca ryzyko wystąpienia incydentów naczyniowych, szczególnie o typie lakunarnym.
- zaburzenia zachowania, apatia, drażliwość,
- opisywano zespoły urojeniowe przypominające schizofrenię ("szaleństwo megaloblastyczne"[7])
- zaburzenia świadomości (splątanie),
- stany depresyjne (włącznie z tendencjami samobójczymi).
Pozostałe objawy [edytuj]
W stadiach terminalnych choroby opisywano śpiączkę (coma Biermericum), prawdopodobnie wynikającą z nasilonej niedokrwistości i mocznicy.
Objawem niedoboru witaminy B12 może być przedwczesne siwienie i zażółcenie skóry o charakterystycznym, cytrynowym odcieniu.
Nieprawidłowości w badaniach dodatkowych [edytuj]
Morfologia krwi obwodowej [edytuj]
- makrocytoza erytrocytów (MCV zazwyczaj ponad 100 fl), normochromia (MCH 27-31 pg/l), potem niedokrwistość makrocytowa normochromiczna. W przypadku złożonego niedoboru żelaza i witaminy B12 lub kwasu foliowego wskaźnik MCV może być prawidłowy
- retikulocytopenia
- leukopenia z neutropenią
- małopłytkowość
- w rozmazie ręcznym stwierdza się często megalocyty i duże płytki oraz granulocyty z nadmiernie segmentowanym jądrem (6 lub więcej segmentów).
Badanie bioptatu szpiku [edytuj]
- szpik bogatokomórkowy
- odnowa megaloblastyczna z cechami dyserytropoezy
- liczne olbrzymie metamielocyty
- granulocyty olbrzymie o jądrze pałeczkowatym
- hipersegmentowane granulocyty
- megakariocyty o wielopłatowym jądrze.
Rozpoznanie [edytuj]
Podstawą rozpoznania jest stwierdzenie nieprawidłowo niskiego stężenia witaminy B12 w surowicy. Oznaczenia dokonuje się w osoczu lub osoczu heparynowym metodami immunochemicznymi (za pomocą automatycznych analizatorów).
Norma stężenia witaminy B12 w osoczu to 148-740 pmol/l (200-1000 pg/ml). Niedobór jest rozpoznawany przy stężeniu poniżej 89 pmol/l (120 pg/ml).
Leczenie [edytuj]
Leczenie polega na podawaniu witaminy B12 w wysokich dawkach, np. 1 mg w iniekcjach lub codziennie 2 mg doustnie[8][9]. Czas leczenia zależy od etiologii niedokrwistości, jeśli przyczyna jest nieodwracalna, to suplementacja witaminy jest prowadzona do końca życia.
Rokowanie [edytuj]
Odpowiedź ze strony niedokrwistości na leczenie jest całkowita, natomiast ze strony objawów neurologicznych zależy od okresu ich występowania przed rozpoczęciem leczenia.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Dagna Bobilewicz. Nowe spojrzenie na witaminę B12. „Abbott Voice”. 3 (6), s. 2-3, 2003.
- ↑ Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 775, 777. ISBN 83-7430-031-0.
- ↑ Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom II. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1447. ISBN 83-7430-069-8.
- ↑ Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 778, 802. ISBN 83-7430-031-0.
- ↑ 5,0 5,1 Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 802. ISBN 83-7430-031-0.
- ↑ Krystyna Karczewska, Niedożywienie w celiakii
- ↑ Rajewska J. 2.5. Zaburzenia psychiczne spowodowane schorzeniami somatycznymi. [w:] : Bilikiewicz A, Pużyński S, Rybakowski J, Wciórka J (red.) Psychiatria. Tom II. Psychiatria kliniczna. Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner Wrocław 2002 ISBN 83-87944-72-6. s. 150
- ↑ AM. Kuzminski, EJ. Del Giacco, RH. Allen, SP. Stabler i inni. Effective treatment of cobalamin deficiency with oral cobalamin. „Blood”. 92 (4), s. 1191-1198, 1998. PMID 9694707.
- ↑ CC. Butler, J. Vidal-Alaball, R. Cannings-John, A. McCaddon i inni. Oral vitamin B12 versus intramuscular vitamin B12 for vitamin B12 deficiency: a systematic review of randomized controlled trials. „Fam Pract”. 23 (3), s. 279-285, 2006. doi:10.1093/fampra/cml008. PMID 16585128.
Bibliografia [edytuj]
- Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom II. Andrzej Szczeklik (red.). Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1447-1449. ISBN 83-7430-031-0.