Niedokrwistość syderoblastyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niedokrwistość syderoblastyczna
anaemia sideroblastica
Niedokrwistość syderoblastyczna
ICD-10 D64.0

Niedokrwistość syderoblastyczna (łac. anaemia sideroblastica) – polega na zwiększeniu liczby (najczęściej patologicznych) syderoblastów, wskutek zaburzenia aktywności hemu. Jest to konsekwencją zwiększonego zatrzymywania żelaza w erytoblastach, które powinno być wykorzystywane do tworzenia hemu. Często występuje zmniejszenie zawartości kwasu foliowego we krwi. Mechanizm powstawania tej choroby nie jest jednolity. Czasami występuje leukopenia i małopłytkowość.

Występują niedokrwistości syderoblastyczne:

Niedokrwistość syderoblastyczną leczy się poprzez podawanie kwasu foliowego, witaminy B6 lub masy erytrocytarnej.

Po kilku latach choroba może przekształcić się w białaczkę. Chorzy są także bardziej podatni na zakażenia.

Leki mogące wywołać niedokrwistość syderoblastyczną[1][edytuj | edytuj kod]

Leki upośledzające biosyntezę hemu i gromadzenie się żelaza w mitochondriach erytroblastów na skutek zaburzenia metabolizmu witaminy B6 lub hamowania aktywności ferochelatazy mogą wywołać niedokrwistość syderoblastyczną. Przykłady takich leków:

  • chloramfenikol
  • cyklosferyna
  • fenacetyna
  • izoniazyd
  • paracetamol
  • penicylamina
  • pirazynamid
  • tiamfenikol

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Krystyna Orzechowska-Juzwenko, Farmakologia kliniczna, Górnicki Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2006, ISBN 83-89009-43-9, s.231-232

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.