Niedokrwistość syderoblastyczna

Niedokrwistość syderoblastyczna

anaemia sideroblastica

ICD-10 D64.0

Niedokrwistość syderoblastyczna (łac. anaemia sideroblastica) – polega na zwiększeniu ilości (najczęściej patologicznych) syderoblastów, wskutek zaburzenia aktywności hemu. Jest to konsekwencją zwiększonego zatrzymywania żelaza w erytoblastach, które powinno być wykorzystywane do tworzenia hemu. Często występuje zmniejszenie zawartości kwasu foliowego we krwi. Mechanizm powstawania tej choroby nie jest jednolity. Czasami występuje leukopenia i małopłytkowość.

Występują niedokrwistości syderoblastyczne:

• wrodzone,
• nabyte pierwotne,
• objawowe, często towarzyszące:
  • dysplazji szpiku,
  • niedokrwistości hemolitycznej,
  • chorobie Addisona-Biermera,
  • zespołowi upośledzonego wchłaniania,
  • zatruciu ołowiem,
  • alkoholizmowi,
• także po stosowaniu pewnych leków.

Niedokrwistość syderoblastyczną leczy się poprzez podawanie kwasu foliowego, witaminy B₆ lub masy erytrocytarnej.

Po kilku latach choroba może przekształcić się w białaczkę. Chorzy są także bardziej podatni na zakażenia.

Leki mogące wywołać niedokrwistość syderoblastyczną

Leki upośledzające biosyntezę hemu i gromadzenie się żelaza w mitochondriach erytroblastów na skutek zaburzenia metabolizmu witaminy B6 lub hamowania aktywności ferochelatazy mogą wywołać niedokrwistość syderoblastyczną. Przykłady takich leków:

• chloramfenikol
• cyklosferyna
• fenacetyna
• izoniazyd
• paracetamol
• penicylamina
• pirazynamid
• tiamfenikol

Zobacz też

• Przyczyny i objawy niedokrwistości syderoblastycznej

Przypisy

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.