Niemcy (dramat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy dramatu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Niemcy
Autor Leon Kruczkowski
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data I wyd. 1949
Typ utworu dramat

Niemcydramat autorstwa Leona Kruczkowskiego, który ukazał się w 1949 roku. Pierwotny tytuł to: "Niemcy są ludźmi".

Świat przedstawiony[edytuj | edytuj kod]

Miejsce akcji[edytuj | edytuj kod]

Czas akcji[edytuj | edytuj kod]

Okres II wojny światowej. Rok 1943, koniec września. Epilog – zima 1948-49.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

  • Willi Sonnenbruch – bezwzględny niemiecki SS-mann służący w okupowanej Norwegii, syn profesora, mocno związany z matką
  • Profesor Walter Sonnenbruchniemiecki biolog
  • Ruth Sonnenbruch – córka profesora, artystka, podróżująca po "niemieckiej Europie", pomogła uciec Joachimowi
  • Liesel Sonnenbruch – wdowa po Eryku, starszym synu profesora, donosi na Ruth, zwolenniczka Hitlera
  • Berta Sonnenbruch – żona profesora, gorliwa nazistka, mocno związana z synem Willem
  • Joachim Peters – przyjaciel profesora i jego były asystent, komunista, przeciwnik rządów totalitarnych i zła na świecie
  • Hoppe – żandarm niemiecki w Generalnej Guberni
  • Heini – syn Hoppego
  • Schultz – młynarz, który przyprowadził żydowskie dziecko
  • Juryś – polski przyjaciel Hoppego
  • Marika – kochanka Williego
  • pani Soerensen – krawcowa Mariki
  • Antoni – służący profesora
  • Fanchette – francuska dziewczyna, której ojciec ma zostać powieszony
  • Tourterelle – wujek Fanchette
  • Chaimek - dziecko żydowskie, 12 lat

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Jest rok 1943 koniec września. W okupowanej Polsce pracuje żandarm Hoppe. Młynarz Schultz przyprowadził właśnie na posterunek złapanego właśnie żydowskiego chłopca, którego żandarm, na mocy nazistowskiego prawa, musi zastrzelić. Hoppe waha się, odzywają się w nim resztki sumienia, ale gdy spostrzega ,że po wyjściu młynarz nadal obserwuje posterunek , odbiera to jako groźbę denuncjacji, daje dziecku jabłko dla odwrócenia uwagi, wyprowadza na tył budynku i zabija.Następnie usprawiedliwia się w rozmowie z Jurysiem ,mówiąc , że "sumieniem niemieckiego człowieka jest drugi niemiecki człowiek".

W okupowanej Norwegii pracuje Untersturmführer Willi Sonnenbruch. Szykując się do wyjazdu na jubileusz ojca, rozmawia z panią Soerensen, która chce się dowiedzieć, co się stało z jej aresztowanym synem z pierwszego małżeństwa, Christianem Fönsem. Willi wie, że Föns został zastrzelony, ale bez skrupułów kłamie, że więzień uciekł, by przyjąć od pani Soerensen łapówkę, w formie sprzedanego mu za bezcen kosztownego srebnego naszyjnika, który ma być prezentem dla jego matki.

W okupowanej Francji do oberży wchodzi Ruth Sonnenbruch z zalecającym się do niej niemieckim oficerem. Artystka decyduje się obejrzeć na rynku egzekucję 7 zakładników, którzy działali we francuskim ruchu oporu.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Na jubileuszu 30-lecia pracy seniora rodu, profesora Waltera Sonnenbrucha spotyka się cała rodzina. Profesora odwiedzają też znajomi, m.in. dawny woźny, żandarm Hoppe ze swoim 13-letnim synem. Biolog daje dziecku jabłko, wówczas żandarm przypomina sobie jabłko, które dał żydowskiemu chłopcu, zanim go zastrzelił i pospiesznie wychodzi. Niespodziewanie w domu Sonnenbruchów pojawia się Joachim Peters – najzdolniejszy i ulubiony uczeń profesora, jednocześnie antyfaszysta, który 4 dni wcześniej uciekł z obozu. Początkowo profesor go nie poznaje, po chwili Willi demaskuje Petersa i chce dzwonić na policję, jednakże Ruth go powstrzymuje.

Akt III[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Sonnenbruchów wyjeżdża, natomiast ich służący Antoni ma go pilnować. W Getyndze wyją syreny i jest alarm lotniczy, córka profesora, Ruth wykorzystuje okazję i jedzie swoim mercedesem do domu. Rozmawia z Petersem, daje mu jedzenie i ukrywa go w swoim pokoju. Niespodziewanie przyjeżdżają pozostali członkowie rodziny. Rozmawiają. Liesel, wdowa po Eryku nie konsultując się z nikim, zawiadomiła policję. Gdy przyjeżdżają urzędnicy policyjni Ruth wyjawia im że zawiozła zbiega na pole campingowe, oddalone 8 mil od Getyngi. Jedzie z nimi tam, również Willi. Profesor postanawia przejść się po ogrodzie. Pod osłoną nocy rozmawia ze zbiegiem.