Niemcy nadwołżańscy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Niemcy nadwołżańscy – ludność pochodzenia niemieckiego, zamieszkująca okolice rzeki Wołgi na południowych rubieżach europejskiej części Rosji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1762 oraz w 1763 roku Katarzyna Wielka wydała dwa manifesty zachęcające Europejczyków do imigrowania do Rosji i zasiedlania Powołża, z gwarancją zachowania własnego języka oraz kultury. Pierwszy manifest spotkał się z nikłym odzewem. Na drugi szczególnie licznie odpowiedzieli Niemcy, motywowani do tego złymi warunkami w ich ojczystych stronach. Obywatele innych krajów – na przykład Francji czy Anglii – byli bardziej skłonni do emigrowania do kolonii w Ameryce Północnej, niż za rosyjską granicę. Ci, którzy zdecydowali się na to ostatnie, zyskiwali specjalne prawa zagwarantowane wspomnianym manifestem.

Na początku XX wieku wielu Niemców nadwołżańskich zaczęło emigrować do Stanów Zjednoczonych. Dużym skupiskiem tych przybyszów było Chicago, a zwłaszcza dzielnica Jefferson Park, gdzie w 1930 r. mieszkało 450 rodzin Niemców nadwołżańskich. Duża, nieistniejąca już kamienica nieopodal parku nazywała się potocznie "Russian Hotel", czyli Rosyjski Hotel po polsku.

W 1924 roku na terenach tych powstała Niemiecka Nadwołżańska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka. W 1941 roku Republika została zniesiona, a ludność niemiecka zesłana do Kazachstanu i na Syberię.