Niemiarowość zatokowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Niemiarowość zatokowa oddechowa – fizjologiczna, niewielka zmiana częstości akcji serca podczas wdechu i wydechu. Polega na przyspieszeniu akcji serca podczas wdechu, na skutek zwiększenia się powrotu żylnego do serca, dzięki obniżonemu ciśnieniu w klatce piersiowej. Zwiększenie ciśnienia podczas wydechu prowadzi do zmniejszenia powrotu żylnego i zwolnienia akcji serca.
Niemiarowość zatokowa oddechowa jest częstym zjawiskiem u dzieci lub osób młodych. Po 40 roku życia występuje rzadko. Zazwyczaj nie ma znaczenia klinicznego i nie wymaga diagnostyki, ani leczenia.
Niemiarowość zatokowa bezładna – niemiarowość rytmu zatokowego pozostająca bez związku z oddychaniem. Może występować w przebiegu organicznych chorób serca.
[edytuj] Kryteria rozpoznania w EKG
- stwierdzenie cech rytmu zatokowego:
- częstość akcji serca 60–100/min
- załamki P dodatnie w odprowadzeniu I i II, a ujemne w aVR
- zespół QRS występujący po każdym załamku P
- różnice długości trwania odstępów PP większe niż 160 ms,
- miarowy rytm podczas wstrzymania oddechu (niemiarowość oddechowa)
- niemiarowy rytm podczas wstrzymania oddechu (niemiarowość bezładna)
[edytuj] Bibliografia
- Andrew R. Houghton, David Gray: EKG - jasno i zrozumiale. red. wyd. pol. Waldemar Banasiak ; tł. Maria Jakubowska-Najnigier, Katarzyna Tymińska-Sędek. Bielsko-Biała: a-Medica Press, 2005, s. 27. ISBN 8388778862.
- Tomasz Tomasik, Adam Windak, Anna Skalska, Jolanta Kulczycka-Życzkowska, Józef Kocemba: Elektrokardiografia dla lekarza praktyka. Kraków: Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius", 1998, s. 25. ISBN 838568803X.
