Niemica (powiat kamieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niemica
Droga wojewódzka nr 106 biegnąca przez wieś
Droga wojewódzka nr 106 biegnąca przez wieś
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat kamieński
Gmina Golczewo
Liczba ludności (2006) 230
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 72-410 Golczewo
Tablice rejestracyjne ZKA
SIMC 0775008
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Niemica
Niemica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Niemica
Niemica
Ziemia 53°51′45,6″N 14°54′35,6″E/53,862667 14,909889Na mapach: 53°51′45,6″N 14°54′35,6″E/53,862667 14,909889
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niemica (hist. Niemcza[1], niem. Nemitz) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo, przy drodze wojewódzkiej nr 106 Rzewnowo - Stargard Szczeciński - Pyrzyce.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół filialny pw. św. Michała Archanioła[edytuj | edytuj kod]

Kościół

Na miejscu renesansowego ryglowego kościoła zawalonego w 1780 roku wzniesiono w 1795 roku nowy kościół według projektu Davida Gilly'ego z 1780 roku. W 1780 roku Dawid Gilly wykonał rekonstrukcję wieży kościoła pochodzącej z 1647 roku. W 1848 roku kościół odnowiono. W 1920 roku zawaliła się empora od strony północnej wraz ze sklepionym grobowcem, znajdującym się pod nią. Kościół wzniesiony jest w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem z cegły, założony na planie prostokąta. Jest to budowla prezbiterialna, jednoprzestrzenna z kwadratową w rzucie wieżą przy elewacji zachodniej. Wieża jest odeskowana. Kościół przykryty jest dachem dwuspadowym załamanym nad szczytem wschodnim. Wnętrze otynkowane przykryte jest stropem belkowym. W oknach zachowane są XIX-wieczne witraże.

Dwór[edytuj | edytuj kod]

Dwór we wsi

Zbudowany w XIX wieku w stylu pseudoklasycznym. Przebudowany w latach 1960-1965. Wzniesiony z cegły, otynkowany. Budynek wysoko podpiwniczony, parterowy z mieszkalnym poddaszem. Założony na planie prostokąta, dwutraktowy z gankiem zakończonym balkonem na osi fasady, który podtrzymują cztery kolumny. W wejściu głównym neorokokowe drzwi z nadświetlem, w którym znajdują się tarcze herbowe ze zniszczonym rysunkiem. Budynek pokryty dachem dwuspadowym załamanym nad ścianami szczytowymi. We wnętrzu zachowane są trzy kominki; jeden z nich wykonany jest z kafli holenderskich z dekoracją nawiązującą do motywów zdobniczych kafli z Delft.

Przypisy

  1. ks. Stanisław Kozierowski: Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. T. Zeszyt I. Poznań: 1934.