Niemiecka Partia Robotników

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Niemieckiej Partii Robotników. Zobacz też: Niemiecka Partia Robotnicza (Austro-Węgry).

Niemiecka Partia Robotników (niem. Deutsche Arbeiterpartei lub DAP) – krótko istniejąca prekursorka NSDAP.

Początki[edytuj | edytuj kod]

DAP została założona 5 stycznia 1919 w monachijskim hotelu "Fürstenfelder Hof". W zebraniu założycielskim uczestniczyło 20 – 30 osób, głównie kolejarzy. Jej liderami zostali ślusarz Anton Drexler oraz dziennikarz Karl Harrer. Uczestnikiem zebrania był także Paul Tafel reprezentujący Ligę Pangermańską, członek tajnego stowarzyszenia Towarzystwo Thule oraz jeden z dyrektorów MAN AG (Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg Aktiengesellschaft). Nadał on ton dyskusji aby nowa organizacja stała się masowa i z ducha nacjonalistyczna. Karl Harrer był także członkiem Towarzystwa Thule prawdopodobnie jego zamiarem było przejęcie przez stowarzyszenie pełni wpływów w nowej partii. Partia budziła zainteresowanie także Reichswehry. Zebrania partyjne były ochraniane przez jej członków po cywilnemu, brali oni także udział w rozpędzaniu siłą jej przeciwników.

Adolf Hitler w DAP[edytuj | edytuj kod]

Legitymacja Hitlera w DAP

Adolf Hitler pierwszy raz na spotkaniu DAP był 12 września 1919 roku w piwiarni Sterneckerbräu. Gdy przemawiał Gottfried Feder nie przejawiał zainteresowania. Hitler włączył się do gwałtownej dyskusji w momencie kiedy prelegentem był gość, prof. Baumann, mówiący o bawarskim separatyzmie. Hitler bronił całości Rzeszy. W trakcie gwałtownej dyskusji prof. Baumann opuścił salę. Drexler zaprosił Hitlera na kolejne spotkanie. W trakcie tygodnia Hitler otrzymał od niego kartę pocztową, informującą go że został członkiem DAP. Na legitymacji Hitlera z dnia 1 stycznia 1920 widnieje numer 555. W celu sztucznego zawyżania ilości członków, legitymacje wydawano od numeru 500.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Pozycja partii była bardzo słaba. Nie posiadała żadnej poważnej struktury, nie miała także zbyt wielu członków. Jej ogłoszenia propagandowe były często przepisywane ręcznie. Nie miała także żadnego majątku. Spotkania odbywały się w monachijskich piwiarniach. Grupą docelową mieli być byli żołnierze I wojny światowej. Zwalczali programowo demokrację parlamentarną. Harrer i Drexler nie byli dobrymi mówcami, Hitler szybko wykorzystał tę okazję. Harrer ustępuje z miejsca przewodniczącego po konflikcie z Hitlerem. Drexler zajmuje jego miejsce. 24 lutego 1920 roku odbywa się spotkanie zwolenników i przeciwników DAP. Drexler jest nieobecny więc Hitler angażuje się w przemówienie. Udaje mu się przekonać 2000 obecnych tam osób do swojego stanowiska. Pozycja Hitlera od tego momentu jest niezachwiana. Wkrótce, 6 kwietnia 1920, następuje zmiana nazwy partii na NSDAP. Wzorowano ją na istniejącej w Austrii Deutsche Nationalsozialistische Arbeiterpartei (DNSAP).

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Obok Hitlera, członkami organizacji byli m.in.:

Członkiem DAP był także przyszły szef SA Ernst Röhm.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]