Niemiecki Dom Żołnierza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niemieckie Domy Żołnierza (DSH, Deutsche Soldatenhaus, Soldatenheim) – sieć domów spełniających rolę hotelu, restauracji, teatru oraz domu publicznego w okupowanej Europie w latach 1939-1945, przeznaczonych dla urlopowanych żołnierzy niemieckich.

Kierowane do nich były m.in. kobiety z terenów okupowanej Polski zatrzymane podczas łapanek. W procederze tym brali udział funkcjonariusze Arbeitsamt, którzy sporządzali imienne listy kobiet przeznaczonych do niemieckich domów publicznych w DSH, oraz do niemieckich domów publicznych w obozach koncentracyjnych.

Domy publiczne w liczbie ponad 500, gdzie przetrzymywano co najmniej 35 000 kobiet, pozostawały pod kontrolą Waffen-SS bądź Wehrmachtu. Chore więźniarki były mordowane zastrzykami fenolu lub kierowane do komór gazowych. Pod koniec wojny w ramach tzw. akcji antywenerycznej wiele więźniarek, jako tzw. Geheimnisträgerinnen, zostało zamordowanych. Kobiety te często były tatuowane napisem Feldhure (prostytutka polowa) lub FH.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]