Niemieckie Czechy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Na mapie Austrii i Czech Niemieckie Czechy zaznaczono na brązowo

Niemieckie Czechy (niem. Deutschböhmen, czes. Německé Čechy , ang. German Bohemia) – historyczny region w północno-zachodnich Czechach, który istniał krótko po I wojnie światowej na obszarach zamieszkałych przez mniejszość niemiecką.

28 października 1918 r. w Pradze proklamowano powstanie niepodległej Czechosłowacji. 11 listopada cesarz austriacki Karol I Habsburg zrzekł się udziału w rządach, dzień później w Wiedniu została proklamowana Republika Niemieckiej Austrii, która obejmowała zamieszkałe przez ludność niemiecką terytoria dawnych Austro-Węgier. Jedną z prowincji miały być Niemieckie Czechy (niem. Provinz Deutschböhmen), ze stolicą w Libercu (niem. Reichenberg). Tutejsi Niemcy obawiali się utraty uprzywilejowanej pozycji, jaką cieszyli się w monarchii austrowęgierskiej, i nie chcieli należeć do powstającego państwa czechosłowackiego. "Wojewodą" (niem. Landeshauptmann, czes. zemský hejtman) już 29 października został austriacki polityk Rafael Pacher. 5 listopada zastąpił go Rudolf Lodgman von Auen.

W końcu listopada 1918 r. wojska czechosłowackie zaczęły wkraczać na obszar zbuntowanej prowincji. 16 grudnia zajęły Liberec, a 27 grudnia Litoměřice (niem. Leitmeritz). Niemiecki rząd prowincji uciekł przez Drezno do Wiednia.

Lodgmann von Auen jeszcze w 1919 r. brał udział w pertraktacjach przed podpisaniem traktatu pokojowego.

Niemieckie Czechy formalnie przestały istnieć 10 września 1919 roku, po zawarciu traktatu wersalskiego i traktatu w Saint-Germain-en-Laye, które potwierdziły przynależność Niemieckich Czech do Czechosłowacji.

Zobacz[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]