Nieparzystokopytne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nieparzystokopytne
Perissodactyla
Owen, 1848
Equus quagga boehmi - przedstawiciel nieparzystokopytnych.
Equus quagga boehmi - przedstawiciel nieparzystokopytnych.
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nieparzystokopytne
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nieparzystokopytne (Perissodactyla) - rząd dużych, lądowych ssaków łożyskowych. Pojawiły się w paleogenie (dolny eocen), szeroko się rozprzestrzeniając. Żyły również na terenie Polski (nosorożec włochaty). Współcześnie reprezentowane jedynie przez koniowate, tapiry i nosorożce. Do koniowatych należą udomowione konie i osły. Zasiedlają tereny Ameryki, Afryki i Azji, natomiast formy udomowione również Europę i Australię.

Ewolucja[edytuj | edytuj kod]

Wymarłym przedstawicielem nieparzystokopytnych jest Indricotherium - największy lądowy ssak wszech czasów.

Najstarsze pozostałości nieparzystokopytnych pochodzą z wczesnego eocenu, sprzed ok. 56 mln lat, choć zapewne pierwsi przedstawiciele tego rzędu pojawili się już w paleocenie. Nieparzystokopytne swoim zasięgiem objęły cały świat z wyjątkiem Antarktydy, Australii i Indii, szczyt ich rozwoju przypada na epokę plioceńską, jednak w następującym po niej plejstocenie w wyniku epoki lodowcowej doszło do wymarcia wielu grup. Do czasów obecnych przetrwały trzy rodziny: nosorożce, tapiry i koniowate. Gwałtowny spadek liczebności nieparzystokopytnych nastąpił w holocenie i związany był z działalnością człowieka.

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Zebra stepowa
Nosorożec indyjski
Tapir anta

Ssaki nieparzystokopytne są dużymi, a nawet bardzo dużymi zwierzętami. Długość ich ciała wynosi od 1,7 do 4 m, waga zaś od 150 do nawet 2300 kg. Są tzw. palcochodami, co znaczy, że ich kończyny podczas stania bądź chodzenia kontaktują się z podłożem jedynie za pomocą członów palcowych. Najbardziej rozwinięty jest palec 3., przez który przechodzi oś każdej kończyny. U koniowatych palce 2. i 4. są szczątkowe, 1. zaś nie istnieje, co jest wynikiem przekształcenia się na drodze ewolucji form leśnych w stepowe. Dobrze rozwinięty jeden palec i zredukowane pozostałe umożliwiają szybki bieg. Nieco gorszymi biegaczami są nosorożce, u których palce 2., 3. i 4. są w pełni rozwinięte, 1. zaś nie istnieje. Natomiast żyjące w środowisku leśnym tapiry w przednich kończynach mają rozwinięte wszystkie 4 palce, w tylnych zaś 1. uległ zanikowi. Skóra nieparzystokopytnych pokryta jest gęstą, krótką sierścią, wyjątek stanowią nosorożce, które są prawie nagie. Zwierzęta te mają dosyć mały mózg, jednak mają bardzo dobrze rozwinięte zmysły słuchu, węchu i wzroku (z wyjątkiem nosorożców). Koniowate mają ponadto poziomą i wydłużoną źrenicę, która na terenie otwartym zwiększa zasięg widzenia. Nieparzystokopytne są roślinożercami. Do spożywania roślinnego pokarmu mają przystosowane silne, chwytne wargi, prosty żołądek i długie jelito ślepe, w którym występuje flora, umożliwiająca trawienie błonnika i przyswajanie zawartych w nim składników odżywczych.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Większość gatunków nieparzystokopytnych jest zagrożona wyginięciem. 13 gatunków zagrożonych wpisane jest do Czerwonej Księgi gatunków ginących, wszystkie natomiast są chronione przepisami konwencji waszyngtońskiej. Działalność człowieka doprowadziła do wymarcia kilku gatunków i podgatunków, m.in. zebry kwaggi właściwej i tarpana - dzikiego konia, wytępionego w XIX w. Ostatnie żyjące na ternie Polski tarpany z powodu panującej w tamtym czasie biedy rozdano lokalnym chłopom, tam skrzyżowały się one z końmi domowymi, dając początek rasie, nazwanej konikiem polskim. Od 1938 r. trwają w Polsce próby odtworzenia tarpana na bazie koników polskich. Pierwotnie zajmowano się tym na terenie Puszczy Białowieskiej, natomiast obecnie hodowla prowadzona jest w ośrodku PAN w Popielnie, nad jeziorem Śniardwy.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do nieparzystokopytnych należą także liczne rodziny wymarłe: Lambdotheriidae, Brontotheriidae, Palaeotheriidae, Isectolophidae, Pachynolophidae, Chalicotheriidae, Lophiodontidae, Lophialetidae, Helaletidae, Deperetellidae, Hyrachyidae, Hyracodontidae, Rhodopagidae, Amynodontidae

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Strelnikoff Dmitrij, Wielka encyklopedia zwierząt - tom 7, Wydawnictwo Oxford Educational, ISBN 978-83-7425-652-0