Niepełnosprawność intelektualna w stopniu głębokim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Upośledzenie umysłowe głębokie
ICD-10 F73
Pogranicze funkcjonowania intelektualnego
DSM-IV V62.89

Niepełnosprawność intelektualna w stopniu głębokim (upośledzenie umysłowe głębokie) – najcięższy klasyfikacyjnie typ niepełnosprawności umysłowej, odpowiadający rozwojowi dorosłego człowieka na poziomie 3. roku życia lub niższym. Na poziomie tym występuje całkowita degradacja życia psychicznego. W skrajnych przypadkach osoby głęboko upośledzone nie wykraczają poza poziom życia wegetatywnego. Daje się zauważyć brak jakichkolwiek reakcji korowych, a funkcjonowanie jest zgodne z reakcjami bezwarunkowymi, przy czym nawet na poziomie tych reakcji występują zaburzenia, objawiające się np. zniesieniem lub istotnym ograniczeniem czucia bólu[1].

Osoby głęboko upośledzone umysłowo nie są zdolne do samodzielnego życia i wymagają nieustannej opieki ze strony otoczenia, toteż częściej zwracano uwagę na niskie postępy w pracy wychowawczej niż na możliwości rozwojowe tych dzieci. Rokowania wychowawcze są bardzo słabe. Czasami przy wielkich wysiłkach i po długim czasie udaje się wyrobić nawyk sygnalizowania potrzeb fizjologicznych, a w związku z rozwojem (przy dużym nakładzie sił i środków) motoryki, także do pewnych nawyków samoobsługi[1]. Opieka nad osobą głęboko upośledzoną umysłowo jest bardzo wyczerpująca. Wymaga bowiem, oprócz stosowania wielu zabiegów usprawniających i pielęgnacyjnych, dużej koncentracji uwagi i stałej obecności opiekuna. Szczególnie trudna jest sytuacja rodzin wychowujących dziecko z tym upośledzeniem.

IQ poniżej 20 w skali Wechslera.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 K. Lausch 1987.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jadwiga Komender: Upośledzenie umysłowe- niepełnosprawność umysłowa. W: Adam Bilikiewicz(red.): Psychiatria. T. II Psychiatria kliniczna. Wrocław: Urban&Partner, 2002, s. 617-644. ISBN 8387944726.
  • Zaburzenia psychiczne u dzieci i młodzieży. W: H.I. Kaplan, B.J. Sadock, V.A. Sadock: Psychiatria kliniczna. Wrocław: Urban&Partner, 2004, s. 333-343. ISBN 8389581957.