Nietykalni (film 2011)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nietykalni
Intouchables
od lewej: Olivier Nakache, Omar Sy i Eric Toledano
od lewej: Olivier Nakache, Omar Sy i Eric Toledano
Gatunek komedia, dramat
Rok produkcji 2011
Data premiery Ziemia 2 listopada 2011
Polska 13 kwietnia 2012
Kraj produkcji  Francja
Język francuski
Czas trwania 112 min.
Reżyseria Olivier Nakache, Eric Toledano
Scenariusz Olivier Nakache, Eric Toledano
Główne role François Cluzet, Omar Sy
Muzyka Ludovico Einaudi
Zdjęcia Mathieu Vadepied
Scenografia Olivia Bloch-Lainé
Kostiumy Isabelle Pannetier
Montaż Dorian Rigal-Ansous
Wytwórnia Quad Productions
Budżet 9 500 000 euro
Nagrody 9 nominacji do nagrody César 2012
Omar Sy z Césarem, którego otrzymał w kategorii najlepszy aktor

Nietykalni (fr. Intouchables, ang. The Intouchables) francuski komediodramat z 2011 r. w reżyserii Oliviera Nakache’a i Erica Toledana. W głównych rolach występują: François Cluzet i Omar Sy.

Dziewięć tygodni po francuskiej premierze 2. listopada 2011 r. film stał się drugim największym hitem kasowym we Francji, plasując się w rankingu zaraz za Jeszcze dalej niż północ (ang. Welcome to the sticks), francuskim filmem komediowym z 2008 r. Film został okrzyknięty wydarzeniem kulturalnym roku 2011 we Francji, zdobywając 52% głosów w sondażu przeprowadzonym przez Fnac (francuska sieć sprzedaży mająca w swojej ofercie książki, wydawnictwa muzyczne, filmy, gry, programy i akcesoria komputerowe oraz prasę, a także różnego rodzaju produkty z branży elektrotechnicznej).Nietykalni otrzymali kilka nominacji do prestiżowych nagród.We Francji film został nominowany do nagrody César 2012 w ośmiu kategoriach, w tym dla najlepszego filmu, reżysera i aktora. Zaszczytną nagrodą wyróżniono Omara Sy w kategorii Najlepszy Aktor.

We Francji do stycznia 2012 film zobaczyło 17 427 366 widzów[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Paryż nocą. Driss prowadzi luksusowe Maserati Philippe’a z dużą prędkością. Są ścigani przez policję. Driss twierdzi, że sparaliżowany Philippe musi być pilnie przewieziony do szpitala; Philippe udaje, że ma udar mózgu. Zwiedzeni funkcjonariusze eskortują ich do szpitala.

Historia przyjaźni dwóch mężczyzn od tego momentu opowiedziana jest w formie retrospekcji: Philippe, dotknięty porażeniem czterokończynowym bogaty arystokrata z Paryża i jego asystentka, Magalie, przeprowadzają rozmowy kwalifikacyjne w poszukiwaniu kandydata na stanowisko samodzielnego, całodobowego opiekuna dla Philippe’a. Drissowi, jednemu z kandydatów, nie zależy jednak na pracy, a na podpisie sparaliżowanego milionera, dzięki czemu ciągle będzie mógł pobierać zasiłek. Po krótkiej, bezpośredniej rozmowie otrzymuje informacje, że podpisany dokument będzie do odbioru następnego ranka. Gdy wraca do posiadłości następnego dnia, dowiaduje się, że został przyjęty na okres próbny na stanowisko opiekuna. Driss uczy się, do jakiego stopnia niepełnosprawny jest Philippe i zaczyna towarzyszyć mu w codziennym życiu. Wkrótce na jaw wychodzi kryminalna przeszłość Drissa, jednak Philippe twierdzi, że nie obchodzi go przeszłość mężczyzny, bo, jako jedyny, nie patrzy na niego przez pryzmat litości, co więcej, odmawia zwolnienia Drissa, chyba że ten przestanie należycie wykonywać swoją pracę.

Philippe zwierza się Drissowi, w jaki sposób stał się kaleką. Opowiada mu historię wypadku na paralotni, mówi także o śmierci żony, którą bardzo kochał i o tym, że nigdy nie udało im się mieć dzieci. Stopniowo Driss pomaga Philippe ‘owi uporządkować życie prywatne, a szczególnie relację z adoptowaną córką, Elisą. Dzięki Phillipe’owi Driss odkrywa sztukę nowoczesną, operę, a nawet zaczyna malować.

Wkrótce Driss dowiaduje się o czysto epistolarnym związku Philippe’a z kobietą o imieniu Eleonore, która mieszka w Dunkierce; zachęca Philippe’a do zaaranżowania spotkania z kobietą, jednak Philippe obawia się jej reakcji na jego niepełnosprawność. Ostatecznie Drissowi udaje się przekonać Philippe’a do rozmowy telefonicznej z Eleonore. Jakiś czas później Philippe zaprasza Drissa na wspólną wycieczkę jego prywatnym odrzutowcem. Jak się okazuje, jest to weekend na paralotni.

Adama, młodszy kuzyn Drissa, który ma problemy z gangiem, nachodzi Drissa w posiadłości Philippe’a pod pretekstem dostarczenia poczty. Podsłuchując, Philippe zauważa w swoim opiekunie i przyjacielu potrzebę wsparcia rodziny i zwalnia go z dotychczasowych obowiązków. Sugeruje, że Driss może nie chcieć pchać wózka inwalidzkiego przez całe swoje życie.

Driss wraca do swojego starego życia, przyjaciół i udaje mu się pomóc młodszemu kuzynowi. W międzyczasie Philippe zatrudnił wielu opiekunów, jednak żaden z nich nie jest w stanie zastąpić mu Drissa. Traci ducha walki i przestaje dbać o siebie. Zmartwiona Yvonne, jego bliska współpracownica, kontaktuje się z Drissem, który odwiedza Philippe’a i decyduje się wziąć go na przejażdżkę jego samochodem marki Maserati. W tym momencie historia przenosi nas z powrotem do pierwszej sceny filmu i pościgu policji. Po zgubieniu radiowozów, Driss zabiera Philippe’a nad morze. Po starannym ogoleniu go i ubraniu go w elegancki strój, docierają do Cabourg (francuska gmina w regionie Południowej Normandii). Wybierają się do restauracji ze wspaniałym widokiem na ocean. Nagle, Driss opuszcza stolik i życzy Philippe’owi szczęścia podczas jego lunchu, jak się okazuje, randki. Kilka sekund później przybywa Eleonore. Głęboko dotknięty Philippe spogląda przez okno i widzi uśmiechającego się do niego Drissa. Żegnają się bez słów, po czym Driss odchodzi.

Fabuła oparta jest na autentycznej historii. Pierwowzorem, postaci Philippe'a, jest Philippe Pozzo di Borgo, a Drissa – Abdel Yasmin Sellou. Pozzo uległ wypadkowi w 1993 r., a rok później do pracy przyjął Sellou. Po fali upałów w 2003 roku Pozzo przeniósł się do Maroka, do portowego miasta As-Sawira[2].

Odbiór i krytyka filmu[edytuj | edytuj kod]

Film uzyskał wynik 75% i został „uznany za świeży” (eng. „certified fresh”) w rankingu popularnego internetowego serwisu Rotten Tomatoes, który zamieszcza podstawowe informacje o filmach oraz dotyczące ich opinie uznanych krytyków. Nietykalni otrzymali 89 recenzji pochlebnych z wszystkich 118 i średnią ocenę 6,7/10. Serwis Metacritic przyznał mu 57 na 100 punktów, w oparciu o 31 rankingów profesjonalnych krytyków.

Film spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem w Wielkiej Brytanii, krytycy chwalili zarówno występ aktorów pierwszoplanowych, jak i niezwykły sposób ukazania niepełnosprawności w filmie. 

Tadeusz Sobolewski z "Gazety Wyborczej" stwierdził, że wykonanie jest perfekcyjne, a film posiada świetną obsadę pierwszego i drugiego planu. Jego zdaniem w "Nietykalnych" śmiejemy się cały czas i ten śmiech nie tłumi współczucia[3]. Barbara Hollender pisała w "Rzeczpospolitej" o komedii pełnej zabawnych sytuacji i błyskotliwych dialogów, która jest peanem na cześć życia, prostych przyjemności, życzliwości[4].

Film otrzymał 11 nagród i 31 nominacji. Zdobył Tokyo Sakura Grand Prix w kategorii Najlepszy Film na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Tokio oraz nagrodę dla Najlepszego Aktora w 2011 dla obydwu: Francois Cluzeta i Omara Sy. Na rozdaniu Cezarów w 2012 r., film otrzymał 8 nominacji. Omar Sy został nagrodzony Cezarem w kategorii Najlepszy Aktor za rolę Drissa (pokonując tym samym Jeana Dujardina, nominowanego za Artystę), stając się pierwszym nagrodzonym pochodzenia francusko-afrykańskiego.

We wrześniu 2012 ogłoszono, że Nietykalni zostali wybrani jako francuski kandydat do Oscara, prestiżowej corocznej nagrody przyznawanej przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej w dziedzinie filmu, w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny. Produkcja przeszła przez pierwszy etap kwalifikacji, została jednak odrzucona w drugim etapie, nie będąc wybraną do najlepszej 5 nominowanych do nagrody.

Film nominowany był  także do: Złotych Globów 2013 w kategorii Najlepszy Film Zagraniczny, BAFTA 2013 w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny, Orłów 2013 w kategorii Najlepszy Film Europejski.

Sukces kasowy filmu[edytuj | edytuj kod]

Po 4 tygodniach, przed końcem listopada 2011 r., Nietykalni stali się najczęściej oglądanym filmem we Francji w 2011 r. Po 16 tygodniach we Francji film widziało więcej niż 19 milionów ludzi. 10 stycznia 2012 film pobił rekord – był numerem jeden we Francji przez 10 następnych tygodni od dnia swojej premiery. Produkcja przyniosła 166 mln dolarów zysków we Francji i 444,7 mln. dolarów zysków na świecie (stan na 12.05.2013).

20 marca 2012, Nietykalni stali się najbardziej kasowym filmem  w języku innym niż angielski. Film dobrze radził sobie też w kilku krajach europejskich (szczególnie w Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Polsce, Włoszech, Hiszpanii, Belgii). Na całym świecie sprzedano ponad 50 milionów biletów kinowych na Nietykalnych

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Soundtrack[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludovico Einaudi – "Fly" (3:20)
  2. Earth, Wind & Fire – "September" (3:33)
  3. Omar Sy, François Cluzet & Audrey Fleurot – "Des références..." (1:08)
  4. Ludovico Einaudi – "Writing Poems" (4:09)
  5. George Benson – "The Ghetto" (4:57)
  6. Omar Sy & François Cluzet – "L'arbre qui chante" (1:01)
  7. Terry Callier – "You're Goin' Miss Your Candyman" (7:18)
  8. François Cluzet & Omar Sy – "Blind Test" (2:21)
  9. Earth, Wind & Fire with The Emotions – "Boogie Wonderland" (4:45)
  10. Ludovico Einaudi – "L'origine nascosta" (3:12)
  11. Nina Simone – "Feeling Good" (2:53)
  12. Ludovico Einaudi – "Cache-cache" (3:51)
  13. Angelicum De Milan – "Vivaldi: Concerto pour 2 violons & Orchestra" (3:21)
  14. Ludovico Einaudi – "Una mattina" (6:41)
  15. Vib Gyor – "Red Lights" (4:29)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przygotowywany jest amerykański remake filmu, w którym główną rolę ma zagrać Colin Firth[5][6].

Przypisy

  1. Alice Bosio: Intouchables réussira-t-il à battre les Ch'tis? (fr.). lefigaro.fr, 2012-01-09. [dostęp 2011-12-11].
  2. S. Zagórski, P. Pozzo di Borgo, Inwalida i kryminalista, "Wysokie obcasy" (dodatek do "Gazety Wyborczej"), nr 14 (669), 7 kwietnia 2012, s. 42-47 (artykuł dostępny także na: wysokie-obcasy.pl).
  3. 'Nietykalni'. Stara Francja i Arlekin. wyborcza.pl, 12 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-12].
  4. Niepełnosprawni szczęśliwi. rp.pl, 13 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-20].
  5. American remake of 'Intouchables' in works with Firth (ang.). [dostęp 2012-08-16].
  6. Colin Firth nietykalny po angielsku (pol.). [dostęp 2012-08-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]