Niewolnica Isaura (brazylijska telenowela 1976)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niewolnica Isaura
A escrava Isaura
Niewolnica Isaura
Gatunek serialu serial obyczajowy, telenowela
Kraj produkcji Brazylia
Oryginalny język portugalski
Główne role Lucélia Santos
Rubens de Falco
Liczba odcinków 100 (wersja 1976)
167 (wersja 2004)
Produkcja
Czas trwania odcinka 60
Emisja
Stacja telewizyjna Globo TV
Lata emisji 1976
Data premiery 11 października 1976 (Brazylia)
19 lutego 1985 (Polska)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Niewolnica Isaura w Wikicytatach

Niewolnica Isaura (port. Escrava Isaura) – brazylijska telenowela z 1976 r. emitowana w Polsce od 1984[1]. Film nakręcono na podstawie abolicjonistycznej powieści Bernardo Guimarãesa z 1875.

Na podstawie liczącej 178 stron powieści nakręcono 100 półgodzinnych odcinków serialu. Eksportowa wersja była krótsza – zależnie od wersji miała 30 odcinków trwających po ok. pół godziny, lub 15 trwających mniej więcej godzinę.

Emisja i reakcje[edytuj | edytuj kod]

W Polsce na przełomie 1984 i 1985 r. wyemitowano wersję 15-odcinkową – kolejne części serialu emitowane były we wtorki, dwa razy dziennie – przed południem (tzw. film dla drugiej zmiany) i po głównym wydaniu Dziennika Telewizyjnego.

Niewolnica Isaura była pierwszą telenowelą wyświetlaną w Polsce i od razu wywołała poruszenie. Z jednej strony totalną krytykę w prasie, a z drugiej wielką sympatię widzów. Serial, uważany wówczas za kategorię B, już w czwartym odcinku miał 84% widownię. Jego oddziaływanie na emocje ludzi uznano za fenomen socjologiczny. We wtorkowe wieczory, kiedy nadawano serial, ulice pustoszały. Na fali tej popularności para aktorów grających głównych bohaterów (Isaurę i Leôncia) odwiedziła Polskę w maju 1985. Podczas tygodniowej wizyty odwiedzili Warszawę, Łódź, Skierniewice, Katowice, Sosnowiec i Kraków. Odwiedzali szkoły, szpitale i zakłady pracy. Ta telenowela była najpopularniejszym programem w historii polskiej telewizji, gdyż średnio oglądalność wynosiła 81% (oglądalność czasem dochodziła nawet do 92%)[2].

Po emisji serialu przyszła moda na nadawanie urodzonym dziewczynkom spolszczonego odpowiednika imienia tytułowej bohaterki. Pojawiły się w Polsce Izaury (38 osób). Wbrew pojawiającym się niekiedy informacjom, nie pojawili się jednak chłopcy o imieniu Leôncio (pol. Leoncjusz). Po wizycie Lucélii Santos i Rubensa de Falco kobiety zaczęły nosić fryzury „na Isaurę” (włosy do ramion z przedziałkiem pośrodku). Serial do dzisiaj pozostaje największym eksportowym hitem brazylijskiej telewizji. Został sprzedany do ponad stu krajów świata, a chyba największy sukces odniósł w Chinach, gdzie był pierwszym zagranicznym serialem od czasu rewolucji kulturalnej. Lucélia Santos dostała od chińskiej telewizji nagrodę dla najlepszej aktorki oraz towarzyszyła prezydentowi Brazylii, gdy ten składał oficjalną wizytę w Chinach. Telenowela przyniosła również popularność w innych krajach bloku wschodniego, w Związku Radzieckim, na Węgrzech i Jugosławii.[potrzebne źródło]

Na początku XXI w. TV Puls wyemitowała (dwukrotnie) Niewolnicę Isaurę w oryginalnej, 100-odcinkowej wersji.

Inne wersje[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku, brazylijska telewizja Globo nakręciła na nowo „Niewolnicę Isaurę”. Emitowana już 2 raz przez telewizję Zone Romantica. Nowa wersja ma 167 godzinnych odcinków.

W 2008 roku TVS wyemitowała wersję serialu, w której lista dialogowa została przełożona na etnolekt śląski. Lektorami byli Joanna Bartel i Krzysztof Hanke. Wyemitowany przez Telewizję Silesia serial (pod tytułem Niewolnica Izaura) stanowił drugą odmianę wersji eksportowej i był złożony z 30 półgodzinnych odcinków[3].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja serialu toczy się w Brazylii w XIX wieku za panowania cesarza Pedro II, na kilkanaście lat przed zniesieniem niewolnictwa w 1888.

Główną bohaterką jest Isaura, młoda i piękna niewolnica o jasnym kolorze skóry, która o swoich rodzicach wie tylko tyle, że jej matka była piękną mulatką. Należy do pana Almeidy bogatego plantatora bawełny. Dzięki swojemu kolorowi skóry nie pracuje w polu tylko pomaga w domu. Ester Almeida pod nieobecność syna traktuje ją jakby była jej córką. Zadbała o to żeby Isaura otrzymała dobre wykształcenie i dzięki niej Isaura potrafi pisać i czytać, zna języki obce, ładnie śpiewa, umie tańczyć i grać na fortepianie. Nie żałuje też pieniędzy na drogie suknie z falbanami i bufiastymi rękawami dla Isaury, jakie kupowałaby swojemu dziecku.

Życie Isaury toczy się jak w bajce do czasu powrotu z nieukończonych studiów w Europie młodego dziedzica Leoncio, który zakochuje się w niej i usiłuje wszelkimi sposobami uwieść. Od czasu jego powrotu znowu została niewolnicą, której nie wolno podczas wizyt gości przebywać na salonach. Isaura ma jednak innego adoratora – Tobiasa, dziedzica z sąsiedniej plantacji, którego kocha z wzajemnością. Chce on wykupić Isaurę i pojąć za żonę, a nikczemny, jak się szybko okazuje, Leôncio nie chce się na to zgodzić. I nawet kiedy ożeni się z Malviną, córką przyjaciela ojca nadal będzie prześladował Isaurę chcąc zmusić ją do uległości.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Lucélia Santos – Isaura
  • Rubens de Falco – Leôncio Almeida
  • Roberto Pirillo – Tobias Vidal
  • Elisa Fernandes – Taís Vidal, siostra Tobiasa
  • Amiriz Veronese – Alba, matka Tobiasa, wdowa, ciężko chora, przekazała majątek dzieciom
  • Zeni Pereira – Januária, stara niewolnica, gosposia w hacjendzie, uwielbia Isaurę
  • Beatriz Lyra – Ester Almeida
  • Gilberto Martinho – Comendador Almeida
  • Edwin Luisi – Álvaro, młody milioner, abolicjonista, zakochany w Isaurze
  • Carlos Duval – Beltrão, ogrodnik, zakochany w Isaurze
  • Gilda Sarmento – Carolina
  • Haroldo de Oliveira – André, młody niewolnik, niepokorny, początkowo kocha się w Isaurze
  • Isaac Bardavid – Francisco, bezwzględny nadzorca niewolników na plantacji Almeidy
  • Léa Garcia – Rosa, młoda niewolnica, marzy o Leôncio i zazdrości Isaurze jego zainteresowania
  • Maria das Graças – Santa, młoda niewolnica, bliska przyjaciółka Isaury, zakochana w André
  • Mário Cardoso – Henrique Fontoura, brat Malviny, zakochany w Tais
  • Norma Blum – Malvina Fontoura, żona Leôncia, pomaga Isaurze
  • Dary Reis – Conselheiro Fontoura
  • Átila Iório – Miguel, ojciec Isaury i zarządca na plantacji Tobiasa
  • Ary Coslov – Geraldo, najlepszy przyjaciel Alvara
  • Ângela Leal – Carmem, aktorka, przyjaciółka Almeidy
  • José Maria Monteiro – Capitão Andrada, ojciec Luci, bogacz ziemski
  • Clarisse Abujamra – Lúcia Andrada, zakochana w Alvaro
  • Ítalo Rossi – José, towarzysz Leôncia w interesach, zdolny do wszystkiego dla pieniędzy
  • Francisco Dantas – Mattoso
  • Myrian Rios – Aninha
  • André Valli – Martinho
  • Ana Maria Grova – Eneida
  • Neusa Borges – Rita, niewolnica służąca w domu
  • Marlene Figueiró – Leonor, młoda niewolnica, osobista służąca Tais
  • Nena Ainhoren – Lucíola
  • Aguinaldo Rocha – Dr. Alceu, prawnik Estery, ma przygotować akt uwolnienia Isaury
  • Mário Polimento – Palhares
  • Edyr Castro – Ana
  • Almeida Santos – Jayme, służący, nadzoruje niewolników na plantacji
  • Lady Francisco – Juliana
  • Henriette Morineau – Madame Bensançon
  • Ana Lucia Torre

Przypisy

  1. Beata Zatońska: Telewizyjne klany czarują Polaków. TVP INFO, 09.10.2012. [dostęp 2.04.2014].
  2. Niewolnica Isaura (TV Series 1976–) - Trivia - IMDb
  3. TVS: 'Niewolnica Isaura’ przemówi po śląsku. Wirtualne Media, 2008-09-24. [dostęp 2012-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]