Niezależny Kościół Filipiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niezależny Kościół Filipiński
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Starokatolicyzm
Ustrój kościelny Ustrój Episkopalno-Synodalny
Zasięg geograficzny Filipiny, Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Kanada
Członkostwo Światowa Rada Kościołów, Konferencja Chrześcijańska w Azji, Narodowa Rada Kościołów na Filipinach
Strona internetowa

Niezależny Kościół Filipiński (tl: Iglesia Filipina Independiente) – Kościół starokatolicki, działający prawnie na terenie Filipin, USA i Kanady, będący członkiem Światowej Rady Kościołów, Konferencji Chrześcijańskiej w Azji oraz Narodowej Rady Kościołów na Filipinach. Jest drugim co do wielkości (po Kościele rzymskokatolickim) związkiem wyznaniowym na Filipinach. Organem prasowym wspólnoty jest "Ang Tagapunla (Siewca)". Zwierzchnikiem kościoła jest bp najwyższy Godofredo David y Juico.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Biskup Gregori Aglipay y Labayon

W roku 1521 portugalski odkrywca Ferdynand Magellan przybył na Filipiny i przyłączył je do Królestwa Hiszpanii. Kościół katolicki rozpoczął pracę misyjną na Filipinach w 1565 roku, kiedy augustiańscy misjonarze przybyli wraz z armią hiszpańską. W ciągu kilku lat większość ludności została ochrzczona. W XVII wieku na ziemie filipińskie przybyli także franciszkanie i jezuici. Kościół szybko stał się integralną częścią rządu kolonialnego. W roku 1898 na Filipinach wybuchło powstanie przeciwko Hiszpanom. W okresie rewolucji rozpoczęła się także walka z kolonialistycznym Kościołem. W konflikcie uczestniczyły Stany Zjednoczone, w efekcie czego przejęły one kontrolę nad krajem.

Po przegranej rewolucji misjonarze hiszpańscy musieli opuścić kraj, nieliczni katolicy filipińscy zostali osamotnieni, pozbawieni kierownictwa duchowego z powodu niewielkiej grupy rodzimych kapłanów, którzy nie byli w stanie zapewnić sobie szacunku wśród własnej ludności ze względu na przywiązanie do Kościoła reżimowego. W wyniku tego ksiądz katolicki Gregori Aglipay y Labayon postanowił zorganizować krajowy i niezależny Kościół katolicki, który do dnia dzisiejszego opiera się na połączeniu katolicyzmu z nacjonalizmem filipińskim.

Dialog ekumeniczny[edytuj | edytuj kod]

Od 1961 roku Kościół utrzymuje interkomunię z kościołem rzymskokatolickim. Silne związki zostały wypracowane także ze Wspólnotą anglikańską i Unią Utrechcką Kościołów Starokatolickich, które ostatecznie doprowadziły do pełnej komunii. W 1999 roku zawiązano interkomunię z Wielkim Kościołem Chrystusa na Filipinach.

Nauka Niezależnego Kościoła Filipińskiego[edytuj | edytuj kod]

Nauka Kościoła nie odbiega od wiary i tradycji Kościoła katolickiego. W sprawowaniu świętych czynności posługuje się kalendarzem liturgicznym roku kościelnego. Najwyższą cześć Kościół oddaje Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu. Kościół oddaje cześć aniołom, apostołom, męczennikom i świętym, a wśród nich w szczególny sposób Maryi Pannie. Kościół uznaje tradycyjne 7 sakramentów, zgodnie z nauką Kościoła katolickiego. Eucharystia sprawowana jest pod dwiema postaciami: Ciała i Krwi Pańskiej. W Kościele są sprawowane dwie formy spowiedzi: indywidualna (uszna w konfesjonale) oraz ogólna (sprawowana bądź jako odrębny obrzęd przed ołtarzem, bądź w połączeniu z Mszą Świętą w części zwanej Spowiedzią Powszechną). Do spowiedzi indywidualnej są zobowiązane przystępować dzieci oraz młodzież do sakramentu bierzmowania. Kościół nie uznaje dogmatu o nieomylności papieża.

Najwyższy biskup[edytuj | edytuj kod]

Zwierzchnicy Kościoła (noszący tytuł: Najwyższego biskupa) na przestrzeni lat:

  • 1902 r. - 1940 r. - bp Gregorio Aglipay y Labayan (ur. 1860, zm. 1940)
  • 1940 r. - 1946 r. - bp Santiago Antonio Fonacier y Suguitan (ur. 1885, zm. 1977)
  • 1946 r. - bp Gerardo Bayaca y Medina
  • 1946 r. - 1971 r. - bp Isabelo de los Reyes
  • 1971 r. - 1981 r. - bp Macario Ga y Vilches (ur. 1900, zm. 1971)
  • 1981 r. - 1987 r. - bp Abdias dela Cruz y Rebantad
  • 1987 r. - 1989 r. - bp Soliman Ganno y Flores
  • 1989 r. - 1993 r. - bp Tito Pasco y Esquillo
  • 1993 r. - 1999 r. - bp Alberto Ramento y Baldovino (ur. 1936, zm. 2006)
  • 1999 r. - 2005 r. - bp Tomas Millamena y Amabran
  • od 2005 r. - bp Godofredo David y Juico

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Kościół podzielony jest na trzydzieści trzy diecezje, w skład których wchodzą 726 parafie, obsługujące 2218 kaplic i kościołów. Niezależny Kościół Filipiński ma 44 biskupów, 688 kapłanów i 50 diakonów oraz ok. 3 mln wiernych, będąc uznanym za największy Kościół starokatolicki na świecie. Siedzibą zwierzchnich władz Kościoła jest Manila.

Diecezje[edytuj | edytuj kod]

Diecezja Ordynariusz
Agusuri bp Denny D. Dapitan
Aklan i Capiz bp Abdias R. dela Cruz
Antique Leon T. Estrella
Bataan i Bulacan bp Raymundo L. Rivera
Batac bp Rosario S. Acoba
Bilessa bp Vic A. Esclamado
Cavite bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Cebu i Bohol bp Felomino N. Ang
Dagupan bp Hermogenes M. Ranche
Guimaras bp Tito Vilches
Iloilo bp Gaspar D. Bañes
Laguna bp Tomas A. Millamena
Laog bp Emiliano Domingo
Luisa bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Manila bp Gregorio de los Reyes
Masbate bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Maquebaca bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Mobuca bp Felixberto L. Calang
Negros Occidental bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Negros Oriental i Siquijor bp David M. Ga
Nueva Ecija bp Ernesto F. Tadly
Nueva Vizcaya i Quirino bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Palawan bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Południowe Mindanao bp Delfin Callao
Rizal i Pampanga bp Joselito T. Cruz
Romblon i Mindoro bp Ronelio V. Fabriquer
Santiango bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Stany Zjednoczone i Kanada bp Raul C. Tobias
Surigao bp Rhee M. Timbang
Tuguegarao bp Ernesto M. Tamayo
Wschodni Pangasinan bp Warlito P. Baldomero
Tarlac bp najwyższy adm. Godofredo David y Juico
Zachodnie Mindanao bp Pablito M. Jarantilla
Zambales bp Generoso A. Rosales
Katedra Narodowa bp najwyższy Godofredo David y Juico

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]