Nigel Short

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nigel Short
Nigel Short 2013.jpg
Nigel Short, Warszawa 2013
Państwo  Anglia
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1965
Leigh
Tytuł szachowy arcymistrz (1984)
Ranking 2680 (01.11.2013)
Miejsce w kraju 3
FIDE Top 100 65
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Brytyjscy arcymistrzowie szachowi

Nigel David Short (ur. 1 czerwca 1965 w Leigh) – angielski szachista, arcymistrz od 1984 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Nigel Short podczas symultany (1976)

W 1993 roku jego mecz z Garrim Kasparowem o tytuł mistrza świata był początkiem rozłamu w szachowych rozgrywkach na najwyższym szczeblu. Short wygrał turnieje eliminacyjne FIDE, w meczach pretendentów pokonał byłego mistrza świata Anatolija Karpowa i Jana Timmana. Mecz z Kasparowem miał być finałem tego cyklu, lecz obaj szachiści uzgodnili rozegranie go poza strukturami FIDE. W tym celu zastała powołana nowa organizacja Stowarzyszenie Zawodowych Szachistów (PCA). Mecz zakończył się zwycięstwem Kasparowa 12½ - 7½.

Jednym z największych sukcesów Shorta było zwycięstwo wspólnie z Walerijem Sałowem w silnie obsadzonym memoriale Maxa Euwego w Amsterdamie w 1991 roku, w którym wyprzedził obu mistrzów świata Karpowa i Kasparowa. Do jego innych turniejowych sukcesów należą trzykrotne zwycięstwa w mistrzostwach Wielkiej Brytanii (1984, 1987, 1998), dwukrotne zwycięstwa w mistrzostwach Wspólnoty Narodów (2004, 2006), tytuł mistrza Unii Europejskiej (2006) oraz zwycięstwa bądź dzielenie I miejsc m.in. w Genewie (1979), Amsterdamie (1982, turniej OHRA), Baku (1983), Esbjergu (1984, turniej The North Sea Cup), Lugano (1986), Wijk aan Zee (1986, 1987), Reykjavíku (1987), Amsterdamie (1988 oraz 1992, 1993 – memoriały Maxa Euwego), Hastings (1987/88, 1988/89), Parnu (1996), Groningen (1996), Tallinnie (1998), Dhace (1999), Szymkencie 1999, Pampelunie (1999/00), Pekinie (2000), Malmö (2002, turniej Sigeman & Co), Gibraltarze (2003, 2004), Budapeszcie (2003), Skanderborgu (2003), Taiyuan (2004), Kopenhadze (2006, Politiken Cup), Baznie (2008), Baku (2008), Nagpur (2008, mistrzostwa Commonwealthu), Malmö (turniej Sigeman & Co – 2009, 2013), Pattayi, Ekurhuleni (2011), Edmonton (2012), Gibraltarze (2012, 2013) oraz Ottawie (2013).

Wielokrotnie reprezentował Anglię w turniejach drużynowych, m.in.:

Jest drugim w historii Anglikiem (po Michaelu Adamsie), który przekroczył poziom 2700 punktów rankingowych. Pomiędzy 1987 a 1997 r. sześciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE. Najwyżej notowany był 1 stycznia 1992 r., zajmując 4. miejsce na świecie[4], natomiast najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 kwietnia 2004 r., z wynikiem 2712 punktów zajmował wówczas 15. miejsce na światowej liście Międzynarodowej Federacji Szachowej[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]