Nigella Lawson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nigella Lawson
Nigella Lucy Lawson
Nigella Lawson
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1960
Londyn
Zawód dziennikarka, prezenterka
Narodowość brytyjska
Rodzice Nigel Lawson
Vanessa Salmon
Małżeństwo John Diamond
(1992 do 2001; jego śmierć)
Charles Saatchi
(2003 do 2013; rozwód)
Dzieci Cosima Diamond
(córka z Johnem)
Bruno Diamond
(syn z Johnem)
Krewni i powinowaci rodzeństwo: Dominic Lawson, Tomassina
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Nigella Lawson w Wikicytatach
Strona internetowa

Nigella Lucy Lawson (ur. 6 stycznia 1960 w Londynie) – brytyjska dziennikarka, autorka książek kucharskich, prezenterka telewizyjna.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Nigella Lawson pochodzi z żydowskiej rodziny. Jest córką polityka lorda Nigela Lawsona i Vanessy Salmon oraz siostrą dziennikarza Sunday Telegraph Dominica Lawsona. Jej matka – Vanessa Salmon, znana bywalczyni brytyjskich salonów, spadkobierczyni Lyons Corner House zmarła w 1985 roku na raka wątroby. Siostra Tomassina zmarła na raka piersi w 1993 roku.

Lawson uczęszczała do Godolphin and Latymer School oraz Westminster School, następnie ukończyła z wyróżnieniem Lady Margaret Hall w Oxfordzie, na kierunku filologia średniowiecza. Zanim w 1986 została zastępcą redaktora literackiego w „Sunday Times”, prowadziła kolumnę kulinarną w „Spectator”.

Nigella Lawson wyszła za mąż za dziennikarza Johna Diamonda, z którym miała dwójkę dzieci: córkę Cosimę i syna Bruno. Diamond zmarł w 2001 r. na raka przełyku. W 2003 roku ponownie wyszła za mąż za starszego 17 lat milionera Charlesa Saatchi. W lipcu 2013 r., kilka tygodni po opublikowaniu zdjęć, na których Saatchi dusi Lawson[1], sąd przyznał parze decree nisi[a] oznaczający, że nie widzi powodu, dla którego nie miałby orzec rozwodu[b][2].

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

W telewizyjnym programie o gotowaniu Lawson debiutuje w roku 1998 jako gość Nigela Slatera w jego autorskim programie Real Food wyprodukowanego przez brytyjski Channel 4[3]. W latach 1999–2001 prowadzi swój pierwszy program kulinarny dla Channel 4 Nigella gryzie (Nigella bites), a w 2002 r. kolejny Wieczne lato z Nigellą (Summer Forever with Nigela). Oba z nich były zbiorami przepisów w formie gotowanie na ekranie. Była gospodarzem codziennego programu w telewizji ITV1, pod tytułem Nigella!, w którym gotowała wraz z zaproszonymi gośćmi. Program nie został jednak doceniony przez krytyków jego oglądalność spadała, i po niedługim czasie wycofano go z emisji. Ponadto Nigella wydała kilka własnych książek kucharskich.

Styl prowadzenia programu przez Nigellę Lawson naśladowany jest przez komików i innych brytyjskich prezenterów telewizyjnych, według których jej seksowny image jest głównym powodem powodzenia jej programów[4][5]. Pomimo tego Nigella Lawson wielokrotnie zaprzeczała jakoby była to jedyna przyczyna jej ogromnej telewizyjnej popularności.

Jej programy „Nigella gryzie” i „Wieczne lato z Nigellą” są emitowane w polskiej telewizji TVN Style. Wiele programów Nigelli jest emitowanych również w BBC Lifestyle.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

W 2006 wydana została jej biografia napisana przez Gilly Smith („Nigella Lawson: A Biography”). Została ona przetłumaczona i wydana w języku polskim w 2010 pt. Nigella Lawson. Kulinarna bogini[6].

Książki w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Nigella gryzie, Wydawnictwo Filo (2006)
  • Lato w kuchni przez okrągły rok, Wydawnictwo Filo (2007)
  • Nigella ekspresowo, Wydawnictwo Filo (2008)
  • Nigella świątecznie, Wydawnictwo Filo (2009)
  • Kuchnia. Przepisy z serca domu, Wydawnictwo Filo (2010)
  • Jak być domową boginią. Wypieki i przysmaki kojące duszę, Wydawnictwo Filo (2011)
  • Nigellissima. Włoskie inspiracje, Wydawnictwo Filo (2012)
  • Nigella ucztuje, Wydawnictwo Filo (2013)

Uwagi

  1. tzw. warunkowy wyrok w sprawie o rozwód.
  2. Rozwód orzeczony zostanie (decree absolute) we wrześniu 2013 roku.

Przypisy

  1. Nigella Lawson rozwiodła się w 60 sekund!. metro mns, 2013-07-31. [dostęp 2013-08-01].
  2. Sam Jones: Nigella Lawson and Charles Saatchi granted divorce in 70-second hearing (ang.). The Guardian, 2013-07-31. [dostęp 2013-08-01].
  3. Channel 4 - 4oD: Nigel Slater’s Real Food (ang.).
  4. Wikipedia: Dead Ringers (ang.).
  5. BBC Worldwide: BBC Press Release. Dead Ringers – series 1 (ang.). 2003-05-30.
  6. Katarzyna Suś: Nigella Lawson. Kulinarna bogini recenzja książki (pol.). Stacja Kultura.pl. [dostęp 2010-09-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]